کتاب دیالوگ اثر پیتر ومک، ترجمه مژده ثامتی، انتشارات سینا

دیالوگ، صرفاً گفت‌و‌گو نیست. یا به‌بیان دقیق‌تر، دیالوگ فقط گفت‌و‌گو نیست. میان دیالوگ و گفت‌و‌گو، در ریشه، فرایند و نتیجه، تفاوت‌هایی بنیادین وجود دارد. ریشه‌شناسی واژه‌ی «دیالوگ» در زبان یونانی از دو بخش تشکیل شده است: نخست «دیا»، که غالباً به‌اشتباه معادل «دو» ترجمه می‌شود، در حالی‌که معنای درست آن «در مقابل» یا «در عرض» است. تحقق این معنا مستلزم وجود دست‌کم دو نقطه‌ی متقابل است. بخش دوم «لوگ» است، که از ریشه‌ی «لوگوس» به معنای «خِرَد» یا «اندیشه» می‌آید. بنابراین، دیالوگ به‌معنای رویارویی و تعامل حداقل دو اندیشه یا دو خرد است. در روند دیالوگ، لوگوس‌های تازه‌ای به‌وجود می‌آیند. نتیجه‌ی دیالوگ، حاصل جمع جبری لوگوس‌های موجود نیست، بلکه فراتر از آن است؛ چراکه در بستر گفت‌و‌شنودِ واقعی، معانی جدیدی خلق می‌شود. اما این ویژگی‌ها در مورد گفت‌و‌گو صادق نیست. فرایند گفت‌و‌گو، بیش از آن‌که بر «در مقابل هم» قرار گرفتن اندیشه‌ها دلالت کند، نشانه‌ی «در کنار هم» بودن واژه‌هاست. گفت‌و‌گو نه به‌منظور خلق معنا، بلکه برای رسیدن به نوعی تفاهم، هم‌زیستی یا همراهی با دیگری شکل می‌گیرد. نتیجه‌ی گفت‌و‌گو، در نهایت، سازش و کنار آمدن است؛ در حالی‌که هدف دیالوگ، آفرینش معنایی نو و زایش فکری تازه است.