کتاب علم هرمنوتیک اثر ریچارد ا پالمر، ترجمه محمدسعید حنایی کاشانی، انتشارات هرمس

کتاب «علم هرمنوتیک» اثری است که به بررسی اهمیت روزافزون این علم در فلسفه و کلام معاصر می‌پردازد. هرمنوتیک، به‌عنوان نظریه‌ای درباره فهم و تفسیر، به چگونگی درک متون زبانی و معنای پنهان نهفته در آنها مربوط می‌شود. سرچشمه این علم، همان تفسیر متون مقدس و تلاش برای تأویل بی‌پایان معنای آن‌هاست. با این حال، هرمنوتیک فراتر از یک روش‌شناسی صرف در فلسفه یا الهیات قرار می‌گیرد. اهمیت اصلی کتاب در آن است که به مباحثی چون فلسفه زبان، ماهیت فهم تاریخی، و ریشه‌های تفسیر در درک وجودی انسان می‌پردازد. پالمر، نویسنده «علم هرمنوتیک»، مفهوم هرمنوتیکی را که نخستین‌بار مارتین هایدگر مطرح کرد و سپس «هانس-گئورگ گادامر» آن را در قالب «هرمنوتیک فلسفی» بسط داد، گسترش می‌دهد. او با بررسی حدود دوازده تعریف متفاوت از این اصطلاح و تحلیل دقیق دیدگاه‌های «فریدریش شلایرماخر» و «ویلهلم دیلتای»، مروری جامع و انتقادی بر مسیر شکل‌گیری و تحول هرمنوتیک ارائه می‌کند. در «مانیفست» پایانی کتاب، پالمر به نقش بالقوه هرمنوتیک در حوزه تفسیر ادبی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این نظریه می‌تواند به عنوان ابزاری برای تحلیل عمیق‌تر متون مورد استفاده قرار گیرد. هرگاه تفسیر یک متن به مرزهای خود محدود شود، هرمنوتیک به بررسی فلسفی ماهیت درک و فرایند فهم انسان از معنا تبدیل می‌گردد. در نتیجه، هرمنوتیک نه‌تنها با پژوهش‌های فلسفی و دینی پیوند دارد، بلکه به‌شکلی بنیادین با علوم انسانی مرتبط است؛ جایی که درک زبانی و فهم تاریخی، نقشی تعیین‌کننده در بازشناسی مفهوم معنا و تأویل ایفا می‌کند.