کتاب خانم کالدول با پسرش صحبت می‌کند اثر کامیلو خوسه سلا، ترجمه اسکندر جهانبانی، انتشارات نشر گویا

پسرم، روزی گمان می‌کردم در لحظه‌های تلخیِ تنهایی، می‌توانم بازتاب سایه‌ات را بر اشیا ببینم، اما دریافتم آن تصویر جز خیال و وهمی گذرا نبود. گاهی سایه‌ات پدیدار می‌شد، درست است، اما نه زنده بود و نه روشن؛ تنها شبحی بود بی‌جان و خاموش از تو. پسرم، این روزها با آدم‌ها و حیوانات، با سنگ‌های خاموش معدنی، پرندگان آزاد کوهستان و گیاهان کوچک باغچه، بهتر می‌توانم پیرامون خاطره‌ات دیواری بسازم تا از فراموشی در امان بمانی. شاید از نظر تو این کار بی‌عیب باشد، اما باور کن، به هر شیوه‌ای می‌کوشم تا حضورت را در خود دوباره حس کنم، تا حتی اندکی به گرمای بودنت نزدیک‌تر شوم. الیاسِ من، نام تو همچون نوری در ذهنم روشن است، اما بر تنهایی من نقش نمی‌بندد تا بتوانم آن را لمس کنم و آرام بگیرم.