کتاب گرگ بیابان اثر هرمان هسه، ترجمه قاسم کبیری، انتشارات فردوس

رمان «گرگ بیابان» خودنگاره‌ای است از مردی که خود را همزمان نیمی گرگ و نیمی انسان احساس می‌کند. این اثرِ شبه‌فاوستی و داستانی جادویی، گواهی است بر جست‌وجوی فلسفی هرمان هسه و احساس ماورایی از انسانیت؛ همان‌گونه که خود او از انسانیتِ انسانی گریزپای و میانسال سخن می‌گوید. با این حال، می‌توان این رمان را نه‌تنها نوعی خودآزمایی جدی، بلکه کیفرخواستی علیه روشنفکری ریاکارانه‌ی دوران مدرن نیز دانست. چنان‌که هسه خود اظهار کرده است: «از میان تمام کتاب‌هایم، گرگ بیابان بیش از همه دچار سوء‌تعبیر شده است.» این کتاب نخستین‌بار در سال ۱۹۲۹ منتشر شد، اما پیام و خرد آن همچنان با روح انسان امروز سخن می‌گوید؛ از همین‌رو می‌توان آن را اثری کلاسیک و جاودانه در ادبیات مدرن دانست. «هری هالر»، شخصیت اصلی رمان، چهره‌ای غم‌انگیز و تنهاست؛ روشنفکری متجدد که زندگی برایش لذتی ندارد. او در تلاش است تا میان «گرگ وحشی» و «انسان عقلانی» درون خود آشتی برقرار کند، بی‌آنکه تسلیم ارزش‌های بورژوایی‌ای شود که از نظر او شایسته‌ی تحقیرند. زندگی هالر زمانی دگرگون می‌شود که با زنی به نام «هرمین» آشنا می‌شود؛ دیداری که مفهوم تازه‌ای از زندگی، عشق و رهایی را به او می‌آموزد. روزنامه‌ی گاردین درباره‌ی این اثر می‌نویسد: «با وجود تمام توصیف‌های روشن و دقیقش از رنج و انزوا، این کتاب در نهایت درباره‌ی چیزی بسیار عمیق‌تر سخن می‌گوید: شفابخشی.»