کتاب ضربان ذات اثر قربان ولیئی، انتشارات نیستان

این کتاب، مثنوی بلندی در دویست‌وچهل بیت است که با نگاهی عمیق و عاشقانه به موضوع عاشورا می‌پردازد. در میان ابیات این مثنوی، گاه غزلیاتی دیده می‌شود و به همین دلیل می‌توان قالب آن را «مثنوی‌ـ‌غزل» دانست؛ قالبی که در میان شاعران پس از انقلاب اسلامی، رواج و محبوبیت فراوانی یافته است. وزن این مثنوی، همان وزنی است که آثار برجسته‌ای مانند «هفت پیکر نظامی» در قالب آن سروده شده‌اند؛ وزن «فاعلات مفاعلن فعلن». این وزن از نظر ساخت آوایی و چینش هجاها به زبان گفتار و محاوره فارسی نزدیک است و در اصطلاح ادبی، آن را «وزن خوش‌ رکاب» می‌نامند. فرایند سرودن این اشعار در دو مرحله انجام گرفته است. شاعر نخست در سال ۱۳۸۹ حدود چهل بیت از منظومه را سرود و پس از وقفه‌ای کوتاه، در ماه محرم سال ۱۳۹۰ ادامه اثر را کامل کرد. با این حال، پرونده این شعر برای شاعر همچنان گشوده است و او هرازگاهی ناگفته‌های ذهن و دل خود را به آن می‌افزاید. در نگاه عارفانه شاعر به واقعه کربلا و عاشورا، ابتدا نسبت انسان با هستی و حقیقت وجود تبیین می‌شود و سپس از همین منظر عرفانی به تحلیل و توصیف رویداد عاشورا پرداخته می‌شود. آقای قربان ولیئی نیز دقیقاً از همین زاویه دید معنوی به سرایش اشعار این اثر مبادرت کرده است. تفاوت اساسی این منظومه با آثار کلاسیکی چون «گنجینه اسرار» عمان سامانی در آن است که عمان در اثر خود به نوعی مقتل‌گویی نیز پرداخته، اما در شعر قربان ولیئی جزییات روایی واقعه عاشورا کمتر دیده می‌شود. شاعر در این مجموعه، بیش از هر چیز با سیر و تأمل در آیات الهی، کوشیده است تا به تجلی اسماء و صفات خداوندی دست یابد و از این مسیر، مفهوم عاشورا را در بُعدی عرفانی و الهی تفسیر کند.