کتاب یادداشت‌هایی در باب سینماتوگرافی اثر روبر برسون، ترجمه علی اکبر علیزاد، انتشارات بیدگل

روبر برسون، کارگردان فرانسوی، یکی از برجسته‌ترین هنرمندان قرن بیستم و از رادیکال‌ترین، اصیل‌ترین و درخشان‌ترین استایلیست‌های تاریخ سینما بود. او با استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای – که خود آن‌ها را «مدل» می‌نامید – جهانی منحصربه‌فرد از صدا و تصویر خلق کرد؛ جهانی محدود اما هیپنوتیزم‌کننده که در آثار کلاسیکی چون «مردی فراری»، «جیب‌بر»، «خاطرات یک کشیش روستایی» و «لنسلوت دریاچه» متجلی است. برسون از آغاز تا پایان دوران فیلم‌سازی‌اش، خود را وقف ساخت فیلم‌هایی کرد که در آن‌ها هیچ عنصر اضافه‌ای وجود ندارد و هر چیز در معرض خطر و کشف قرار دارد. کتاب «یادداشت‌هایی در باب سینماتوگرافی» جوهر نظری و عملی برسون را به‌عنوان فیلم‌سازی متفکر و هنرمندی جست‌وجوگر آشکار می‌سازد. او در این کتاب به تفاوت‌های بنیادی میان تئاتر و سینما می‌پردازد، دستور زبان عمیق سکوت، موسیقی و صدا را تحلیل می‌کند و قدرت رازآمیز تصویر در گشودن درهای روح انسان را مورد تأکید قرار می‌دهد. این کتاب اثری ضروری برای ستایشگران روبر برسون، پژوهشگران و دانشجویان سینما است؛ اثری الهام‌بخش که همچون «نامه‌های ریلکه به یک شاعر جوان»، مخاطب را به تأملی عمیق درباره تخیل، خلاقیت و دقت هنری فرامی‌خواند. رابرت برسون (۱۹۰۱–۱۹۹۹) در برومون-لاموت فرانسه زاده شد. پس از پایان تحصیل به پاریس رفت تا رؤیای نقاش شدن را دنبال کند. در سال ۱۹۳۴ یک کمدی کوتاه با عنوان «Affaires publiques» ساخت، اما با آغاز جنگ جهانی دوم فعالیتش متوقف شد. او در سال ۱۹۳۹ به ارتش فرانسه پیوست و در سال ۱۹۴۰ به اسارت درآمد و یک سال را در اردوگاه کار به‌عنوان اسیر جنگی گذراند. پس از آزادی به پاریس بازگشت و در دوران اشغال آلمان نخستین فیلم بلند خود، «فرشتگان گناه» (۱۹۴۳)، را کارگردانی کرد؛ آغازی بر مسیر سینمایی درخشان و منحصربه‌فرد او.