کتاب عباس دست طلا اثر محبوبه معراجی پور، انتشارات فاتحان

در طول زندگی عباسعلی باقری، از روزهای کودکی تا امروز، تلاش و کار بی‌وقفه او نشانه‌ای از پایبندی عمیق به آرمان‌ها و آرزوهای پدرش، مرحوم حسن باقری، بوده است. او از همان آغاز، کار را نه‌تنها وسیله‌ای برای گذران زندگی، بلکه راهی برای ابراز ایمان و معنویت در پیشگاه خداوند می‌دانست. هر کس که در مسیر زندگی یا کار با او همراه بوده، به‌روشنی درمی‌یافت که کار برای وی اصلی‌ترین هدف و ارزش زندگی است؛ ارزشی که همواره با پشتکار و ایمان دنبال کرده است. عباسعلی باقری خود چنین بیان می‌کند که کار چنان سنگین و پیوسته بوده که هرگز فرصتی برای اندیشیدن به شهادت نداشته است. او در دوران دفاع مقدس، هنگامی که جنگ به‌تدریج شعله‌ور شد، مغازه صدمتری خود در تعمیرگاه «روشن» یا گاراژ «غفوری شماره یک» را با گروهی از کارگران به جای گذاشت و راهی جبهه شد. باقری در همه لحظات، تنها به امید خدا تکیه داشت و با شجاعت، خدمت و تلاش را در صف مقدم ادامه می‌داد. بازگشت سالم از مأموریت‌ها و دیدار خانواده برای او مایه تجدید نیرو بود تا بار دیگر با انگیزه‌ای تازه به میدان بازگردد و در مسیر کار خیر قدم بردارد. در زمان نگارش این متن، او پس از انجام عمل زانو به توصیه پزشک در حال استراحت مطلق سه‌ماهه است. این استراحت فرصتی است تا پس از بهبودی کامل، با انرژی و انگیزه‌ای بیشتر به کارهای روزمره و فعالیت‌های خود بازگردد. عباسعلی باقری حتی در دوران نقاهت نیز بی‌کار نمی‌ماند و همراه با فرزندان و دوستانش در امور مختلف یاری می‌رساند. پشتکار او چنان است که خستگی در برابرش عقب‌نشینی می‌کند. یکی از فرزندان و شاگردانش نیز با اقتدا به راه پدر، لباس رزم بر تن کرد و در دی‌ماه سال ۱۳۶۵، در عملیات کربلای پنج به فیض شهادت نائل آمد. در تمام این سال‌ها، حاجیه‌خانم ـ همسر وفادار و همراه همیشگی او ـ تکیه‌گاه و پشتیبان محکم زندگی‌اش بوده است. او در سخت‌ترین روزها، با صبوری و دلگرمی، انگیزه‌ای تازه به همسرش می‌بخشد. هرچند گاه از تنهایی‌های روزهایی که عباسعلی در پایتخت به کار مشغول است رنج می‌برد، اما همواره همچون سنگ صبوری کنار او ایستاده است. حاجیه‌خانم برای عباسعلی باقری نه‌تنها همسر، بلکه عصایی مطمئن و تکیه‌گاهی استوار است که زندگی او را معنا و دوام بخشیده است.