کتاب در انتظار گودو اثر ساموئل بکت، ترجمه نجف دریابندری، انتشارات کارنامه

نمایشنامه «در انتظار گودو» یکی از تأثیرگذارترین آثار قرن بیستم و نخستین نمایشنامه حرفه‌ای ساموئل بکت به شمار می‌رود. این اثر برای نخستین‌بار در سال ۱۹۵۳ در سالن کوچکی به نام «دو بابیلون» روی صحنه رفت و از همان زمان به یکی از ستون‌های اصلی تئاتر مدرن قرن بیستم تبدیل شد. داستان نمایش درباره دو مرد ظاهراً بی‌خانمان است که در جاده‌ای خشک و بی‌جان، کنار درختی تنها، به انتظار شخصی به نام گودو نشسته‌اند. ولادیمیر و استراگون در طول انتظار خود، با گفت‌وگوهایی پر از طنز، تکرار و خیال‌پردازی، ذهن و آگاهی خویش را می‌کاوند. نتیجه این موقعیت، شکل‌گیری نوعی بازی کلامی طنزآمیز و در عین حال تلخ است که پیرامون شعر، رؤیا و بی‌معنایی حیات می‌گردد. این گفتارهای پوچ‌نما، در واقع بازتاب کوشش بی‌پایان انسان برای یافتن معنا در جهانی تهی از قطعیت است. زبان و سبک نوشتاری بکت در این اثر، نمونه‌ای شاخص از مینیمالیسم روشنگرانه‌ای است که توانست اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی اروپا پس از جنگ جهانی دوم را در قالبی تئاتری و شاعرانه بازنمایی کند. نمایشنامه «در انتظار گودو» همچنان، پس از گذشت دهه‌ها، اثری شگفت‌انگیز و تمثیلی باقی مانده است؛ شاهکاری که با سادگی ظاهری خود، عمیق‌ترین پرسش‌های بشری درباره زمان، انتظار و معنای هستی را پیش روی مخاطب می‌نهد.