کتاب از خود بیگانگی انسان مدرن اثر فریتس پاپنهایم، ترجمه مجید مددی، انتشارات بان

این اثر جذاب به بررسی وضعیت اسف‌بار انسان بیگانه، آن فرد جداافتاده از بشریت و گسسته از دنیای پیرامون می‌پردازد. در مرکز توجه اثر، پرسش‌هایی ژرف و بنیادین مطرح می‌شود: چرا نویسندگانی چون کافکا، توماس ولف و ریلکه، همراه با فیلسوفان اگزیستانسیالیست که انسان را به‌عنوان «غریبه‌ای در جهان» تصویر می‌کنند، همچنان چنین تأثیر و جذابیتی نیرومند دارند؟ آیا بیگانگی پدیده‌ای فردی و درونی است یا به سرنوشتی جهانی و اجتناب‌ناپذیر برای بشریت تبدیل شده است؟ آیا این احساس بیگانگی حاصل سلطه و پیروزی ماشین بر انسان است، یا ویژگی ذاتیِ وضعیت بشر به شمار می‌آید؟ آیا باید آن را نتیجه‌ای از گسترش و تحول جامعه مدرن دانست؟ و در نهایت، آیا بشریت محکوم به تسلیم در برابر بیگانگی است یا می‌تواند بر آن فائق آید و از آن رهایی یابد؟ از دیدگاه فلسفی، مفهوم «بیگانگی» نخستین‌بار در اوایل سده نوزدهم توسط فیلسوفان برجسته‌ای چون فیشته و هگل به کار گرفته شد. در آن دوران، تأثیر و نفوذ این مفهوم محدود به حلقه‌ای کوچک از شاگردان و پیروان این دو فیلسوف بود. اما هنگامی که کارل مارکس در تحلیل خود از نظام سرمایه‌داری، محور تفسیر را بر مفهوم بیگانگی بنا نهاد، این واژه معنای تازه‌ای یافت و در دههٔ چهل قرن نوزدهم وارد قلمرو نظریه‌های جامعه‌شناسی شد. با وجود این، نفوذ گستردهٔ آن در طول زمان تداوم نیافت و برای سال‌های متمادی به فراموشی سپرده شد. با این حال، در دهه‌های اخیر بار دیگر مفهوم بیگانگی در اندیشهٔ فلسفی و اجتماعی احیا شده است. این بازگشت دوباره را می‌توان نتیجهٔ تداوم بحران‌های انسانی و اجتماعی، و نیز پیامد بیداری و گسترش آگاهی بشر نسبت به مسئلهٔ بیگانگی دانست؛ مسئله‌ای که همچنان از مهم‌ترین چالش‌های انسان معاصر به شمار می‌رود.