کتاب پناه جوووو اثر ماتئی ویسنی یک، ترجمه محمد تمدنی، انتشارات قطره

او همه‌ی آن‌چه را باید از مهاجر‌بودن و پناهنده‌بودن می‌داند؛ غربت را نه در سرزمین بیگانه، بلکه نخست در وطن خود تجربه کرده است. او طعم آوارگی و سرگردانی در جهان را چشیده و سال‌ها از زخم‌های انسانی، دردها، عشق‌های به‌ثمرنشسته و ناکام، بی‌خانمانی‌ها، تجاوزها و کشتارها نوشته است. از ساکسیفونیستی با معشوقه‌اش در فرانکفورت گرفته تا تماشاگری که قرار بود تئاتر ببیند اما به اعدام محکوم شد، و تا آن پیکر دوست‌داشتنی که میدان نبردی شد در بوسنیِ پس از فروپاشی یوگسلاوی؛ همه را او نگاشته است. واژه‌ها و تصویرهایش بسیاری از ما را به دو دوران پیش و پس از خود تقسیم کرده‌اند. اکنون، در تازه‌ترین اثرش، بار دیگر به سراغ یکی از بزرگ‌ترین خاطره‌های جمعی مردم سراسر جهان رفته است. «ماتئی ویسنیک»، نمایشنامه‌نویس بزرگ رومانیایی‌تبار، که خود تجربه‌ی رنج پناهندگی و لمس دردهای پناهجویان را دارد، نمایشنامه‌ی «پناهجووووو: در این قایق لعنتی دیگر جا نیست» را در یکی از بحرانی‌ترین برهه‌های تاریخ معاصر نوشته است؛ زمانی که کاشته‌های سال‌های استعمار و مداخلات اروپا و آمریکا در خاورمیانه، آفریقا و دیگر نقاط، به بار نشسته و حاصل آن، میلیون‌ها بی‌خانمان و گریزان از دست داعش، طالبان، بوکوحرام و دیگر نیروهای مخرب جهان است؛ انسان‌هایی که ناگزیر، خانه و سرزمین خود را به امید زنده‌ماندن پشت سر گذاشته‌اند. در این نمایشنامه، حضور جمعیِ میلیون‌ها پناهنده در پشت دیوارهای آهنی و بتنی، سیم‌های خاردار و حصارهای نفوذناپذیر، استعاره‌ای است از جهانی که حکومت‌ها در آن با ساختن مرزها و دیوارها، هم‌نوع خود را به بند کشیده‌اند. کتاب «پناهجووووو: در این قایق لعنتی دیگر جا نیست» روایتگر ضرورت فرو ریختن همه‌ی این مرزها، دیوارها و موانعی است که بشر میان خود و دیگری برپا کرده است؛ موانعی در برابر انسان‌هایی که در سرزمین خود دیگر جایی برای زیستن یا حتی زنده‌ماندن ندارند.