کتاب تصویر خوانی اثر آلبرتو منگوئل، ترجمه کیوان باجغلی، انتشارات ماهی

مانگوئل در این کتاب می‌کوشد با تکیه بر دوازده اثر هنری، از نام‌های آشنا چون پیکاسو، کاراوادجو و پیتر آیزمن تا هنرمندان کمتر شناخته‌شده‌ای همچون مرینا گارتنر، لاوینیا فونتانا و آلیژا جینو، رابطه‌ی میان تصویر هنری و کنش خواننده را بررسی و بازاندیشی کند. او با هر نگاه به این آثار، منظومه‌ای ذهنی می‌آفریند که به یاری دانش گسترده و عمیقش، به قلمرویی پیچیده از هنر، ادبیات، تاریخ، فلسفه و الاهیات بدل می‌شود؛ منظومه‌ای که در آن داستان‌ها، تصویرها و پرسش‌ها درهم‌تنیده‌اند و تلاقی‌شان افقی نو در ادراک اثر می‌گشاید. در درخشندگی و تیرگی این منظومه، مانگوئل گاه حس می‌کند اثر هنری در آستانه‌ی پذیرش نور و روشنایی است و گاه اعتراف می‌کند که با هر گام نزدیک‌تر به اثر، خودِ اثر یک گام به پس، به سوی تاریکی می‌رود. این کشاکش میان نور و سایه، چشم و ذهن او را درگیر می‌کند و تجربه‌ای پویا و سیال از مواجهه با اثر پدید می‌آورد. به باور مانگوئل، نگاه‌کردن به تصویرها تنها یک تماشای بصری نیست، بلکه راهی برای خواندن جهان و درک لایه‌های پنهان هستی است. از این منظر، تصویر هنری به مثابه متنی زنده عمل می‌کند که خواننده را نه‌تنها به دیدن، بلکه به اندیشیدن و بازخوانی پیوسته فرامی‌خواند.