کتاب چرا بی‌عرضه‌ها بیشتر رئیس می‌شوند؟ اثر توماس چامورو پرموزیک، ترجمه سارا زرگر، انتشارات سبزان

چرا افرادی با ویژگی‌های منفی مانند خودمحوری، حق‌به‌جانبی و خودشیفتگی، بیشتر در جایگاه‌های مدیریتی دیده می‌شوند و کنترل منابع و قدرت گروه را به دست می‌گیرند؟ فروید بر این باور است که رهبر زمانی پدیدار می‌شود که گروهی از مردم، خودشیفتگی شخصی خود را با خودشیفتگی رهبر جایگزین می‌کنند. در چنین حالتی، عشق و دلبستگی آن‌ها به رهبر در واقع نوعی عشق ناخودآگاه به خویشتن است. اگر به اطراف خود نگاه کنیم، توجیهی روشن‌تر از این برای ظهور افراد خودپرست در عرصه‌های سیاست، تجارت و دیگر حوزه‌های قدرت نخواهیم یافت. جامعه، کلیشه‌هایی از مدیران ساخته است که در آن، ضعف‌های شخصی خود را فراموش کرده‌اند و در مقابل کسانی که چندان باهوش نیستند که خود می‌پندارند، بردبارانه واکنش نشان می‌دهیم. بنابراین، همان ویژگی‌های روان‌شناختی که به افراد کمک می‌کند مسیر مدیریت را طی کنند، در عین حال می‌تواند زمینه‌ساز سقوط و ناکامی آن‌ها نیز باشد. گاه آنچه باعث دستیابی به یک موقعیت شغلی می‌شود، با مهارت‌ها و توانایی‌هایی که برای موفقیت در همان نقش لازم است، نه‌تنها تفاوت دارد بلکه به‌کلی متناقض است. هدف این کتاب، شناسایی ویژگی‌های کلیدی‌ای است که سبب می‌شود برخی افراد به مدیرانی شایسته و مؤثر، و برخی دیگر به مدیرانی نالایق و زیان‌بار تبدیل شوند. با درک تفاوت‌های اساسی میان مدیران و عواملی که به کارآمدی آن‌ها کمک می‌کند، می‌توان از معیارهای اشتباهی که موجب گسترش رهبری ضعیف و ناکارآمد می‌شود، فاصله گرفت و انتخاب مدیران را به شکلی هوشمندانه‌تر و مؤثرتر انجام داد.