کتاب فلسفه هنر اثر ژان لاکست، ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی، انتشارات ماهی

فلسفه‌ هنر، که آغاز آن به افلاطون بازمی‌گردد، به‌طرزی پارادوکسیکال با محکومیت «هنرهای زیبا» و شعر شروع می‌شود. با وجود این، فلسفه‌ هنر زمانی پدید می‌آید که تجربه‌ زیباشناختی خود به مسئله‌ای قابل تأمل و پرسش‌برانگیز تبدیل شود. همگان کم‌وبیش از معیارها و ضوابط زیبایی‌شناسانه‌ رایج در هنر آگاه‌اند، اما هنگامی که با هنر بدوی، گوتیک یا گونه‌های خام و خودبنیاد روبه‌رو می‌شویم که قواعد سنتی زیبایی را در هم می‌شکنند، فلسفه چه موضعی در برابر آن‌ها اتخاذ می‌کند؟ در این نقطه با مفهومی از هنر مواجه‌ایم که بدیهیات زیبایی‌شناسی موروثی را به چالش می‌کشد و امکان نگاهی تازه به ماهیت زیبایی و آفرینش هنری می‌گشاید. ازاین‌رو، «فلسفه‌ هنر» خود را موظف می‌داند در برابر این پدیده‌های نو، موضعی نظری و منسجم اتخاذ کند و تبیینی جامع از زمینه‌ای ارائه دهد که هنرهای جدید از دل آن سر برآورده‌اند. باید بار دیگر پرسید: هنر چه پرسش‌هایی را پیش‌روی فلسفه قرار می‌دهد؟ چهره‌ هنرمند چه رمز و رازی را در برابر اندیشه‌ فیلسوف می‌گشاید و چه چالش‌هایی را برای تأمل فلسفی برمی‌انگیزد؟ ژان ایو لاکوست، نویسنده‌ کتاب «فلسفه‌ هنر»، فیلسوفی فرانسوی است که در پیوند با آنچه دومینیک جانیکو آن را «چرخش الهیاتی در پدیدارشناسی» نامیده، رویکردی تازه به فلسفه‌ هنر عرضه کرده است. او در کنار فیلسوفان برجسته‌ فرانسوی چون میشل هنری، ژان‌لوک ماریون و ژان‌لوئیس کریتین، در پی بازاندیشی نسبت میان پدیدارشناسی، الهیات و تجربه‌ زیباشناختی برآمده است. آثار لاکوست در مرز میان فلسفه و الهیات جای می‌گیرد و علاقه‌ او به مباحث پست‌مدرن را آشکار می‌سازد. وی هم‌اکنون در پاریس و کمبریج فعالیت می‌کند و عضویت مادام‌العمر در کالج کلار هال، کمبریج را دارد.