کتاب تاریخ فلسفه معاصر غرب اثر بهمن پازوکی، انتشارات حکمت و فلسفه

تاریخ فلسفۀ معاصر، روایتگر تنوع و گوناگونی جریان‌های فلسفی گوناگون است. این کثرت و پویاییِ موضوعات و مکاتب، از ویژگی‌های برجستۀ فلسفۀ دوران معاصر به شمار می‌آید. در گذشته، شکل‌گیری یک مکتب فلسفی فرایندی طولانی و تدریجی بود و گاه قرن‌ها به طول می‌انجامید. برای نمونه، پذیرش و گسترش اندیشه‌های افلاطون و ارسطو نشان می‌دهد که گاهی این روند حتی بیش از هزار سال ادامه یافته است. اندیشۀ افلاطون از طریق نوافلاطونیان تداوم یافت و در قرن یازدهم میلادی، با کشف دوبارۀ آثار اصلی او، حیاتی تازه پیدا کرد. سپس در قرن‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی، با ظهور دیدگاه «اصالت اسم» (Nominalismus) بار دیگر بازخوانی و زنده شد. به همین ترتیب، با کشف آثار ارسطو و نگارش تفاسیر متعددی از سوی متفکران مسلمان و مسیحی در قرن سیزدهم میلادی، فلسفۀ ارسطویی نیز تجدید حیات یافت و به شکوفایی رسید. اما وضعیت در فلسفۀ قرن بیستم به کلی دگرگون است. در این دوران، جریان‌های فلسفی پیاپی ظهور می‌کنند و معمولاً در فاصلۀ ده تا بیست سال جای خود را به جریان‌های تازه‌تری می‌دهند. ازاین‌رو، فلسفۀ معاصر با شتابی چشمگیر در تحول و تغییر همراه است. منظور از «فلسفۀ معاصر» در این کتاب، فلسفۀ قرن بیستم است؛ با این حال، استثنایی نیز وجود دارد. سورن کیرکگور، هرچند به قرن نوزدهم تعلق دارد، به دلیل تأثیر عمیق و ماندگار اندیشه‌هایش بر فلسفۀ معاصر — به‌ویژه بر تفکر هایدگر و یاسپرس — در این مجموعه بررسی شده است.