کتاب ردیف دوره عالی علی اکبر شهنازی اثر داریوش طلایی، انتشارات نشر نی

از زمان ورود شیوه‌ی نت‌نویسی غربی به ایران و به‌کارگیری آن برای مکتوب‌کردن موسیقی ایرانی، مراحل گوناگونی طی شده است تا این درک به‌تدریج شکل گیرد که نت‌نویسی و قواعد آن قوانین آسمانی و تغییرناپذیر نیستند، بلکه نظامی برای ثبت و انتقال اندیشه‌های موسیقایی، الگوهای اجرایی و فنون نوازندگی به شمار می‌آیند. این کتاب بر پایه‌ی روش نت‌نویسی آموزشی و تحلیلی نگاشته شده است؛ همان شیوه‌ای که سال‌ها پیش توسط مؤلف ابداع و در تدوین «ردیف میرزا عبدالله» به کار گرفته شد. در نگارش این ردیف، از نظر ترتیب و نظم گوشه‌ها و جملات، حالت‌ها و زمان‌بندی‌ها، انگشت‌گذاری‌ها و مضراب‌گذاری‌ها، و نیز در توجه به ظرایف تزئینات و نکات اجرایی دیگر، به‌طور ویژه از چهار منبع اصلی بهره گرفته شده است: ۱. آموخته‌های مؤلف از آموزش مستقیم نزد استاد علی‌اکبر شهنازی، ۲. نوارهای صوتی به‌جامانده از اجرای استاد شهنازی از همین ردیف، ۳. نت‌نویسی حبیب‌الله صالحی، ۴. نت‌نویسی فرهاد ارژنگی. علی‌اکبر شهنازی، در ادامه‌ی سنت پدر خود و برای پاسداری از میراث شفاهی موسیقی ایرانی و آموزش سینه‌به‌سینه‌ی ردیف، در عین وفاداری به اصالت‌ها، رپرتوار آموزشی‌اش را همگام با تحولات زمانه و گرایش به مدرنیته بازآفرینی کرد. او این مجموعه‌ی تازه را در مقابل ردیف پدرش ـ که خود آن را «ردیف کلاسیک» می‌نامید ـ «ردیف دوره‌ی عالی» نام نهاد. در «ردیف دوره‌ی عالی»، قطعات ضربی به‌ویژه گونه‌ی نوپدیدِ چهارمضراب‌ها گسترش یافته و مجموعه را نسبت به دیگر ردیف‌ها متنوع‌تر و پویا‌تر ساخته است. در بخش‌های آوازی این ردیف نیز، بیشتر شاه‌گوشه‌ها یا گوشه‌های اصلی انتخاب شده و گاه به گوشه‌هایی با تم ملودیک یا وزن عروضی مشخص اشاره می‌شود؛ امری که به غنای آموزشی و تحلیلی این ردیف افزوده است.