کتاب پایان همیشه نزدیک است اثر دن کارلین، ترجمه احمدرضا سرمدی، انتشارات نیماژ

تاریخ بشر به‌سبب جهالت، حماقت و بلاهت انسان، سرشار از تراژدی است؛ اما همین تاریخ در بسیاری لحظات چنان مضحک و خنده‌دار جلوه می‌کند که نمی‌توان از تمسخر آن چشم پوشید. برای نمونه، وقتی یک نژادپرست را می‌بینیم که خود و تبارش را «نژاد برتر» می‌نامد، ابتدا خشمگین می‌شویم و رفتار او را محکوم می‌کنیم، اما در همان حال از شدت بلاهت و خودبرتربینی مضحک او به خنده می‌افتیم. این خنده زمانی عمیق‌تر می‌شود که اندکی با علم ژنتیک آشنا باشیم و بدانیم احتمال دارد یک ایرانی، ژن‌های مشترک بیشتری با فردی از بنگلادش داشته باشد تا با یک آلمانی آریاییِ نئونازی که مدعی برتری نژادی است! در کنار این مضحکه‌ها، ضعف همیشگی بشر در برابر طبیعت و بلایای طبیعی نیز بخشی همیشگی از تاریخ بوده و همچنان ادامه خواهد داشت. با این تفاوت که امروز به‌دلیل خسارت‌های گسترده‌ای که انسان بر محیط‌زیست وارد کرده، طبیعت احتمالاً انتقام سخت‌تری از او خواهد گرفت و بحران‌های آینده بیشتر گریبان انسان را خواهد فشرد. کتاب «پایان همیشه نزدیک است» به قلم دن کارلین، بازتابی از همین تاریخ فاجعه‌بار و در عین‌حال خنده‌آور بشر است. این اثر با نگاهی هم‌زمان تلخ و طنزآلود، روایتگر روزگاری است که در آن میان بهت و حیرت، سرمان را با تأسف تکان می‌دهیم و در همان لحظه به قهقهه می‌افتیم. کارلین که اندیشه‌ای ژرف را با شوخ‌طبعی درآمیخته، در کتاب «پایان همیشه نزدیک است؛ روزگاران فاجعه‌آمیز، از ویرانی عصر مفرغ تا خطرات هسته‌ای آخرزمانی» به سراغ داستان‌ها و تصاویری می‌رود که بسیاری از آن‌ها برای ما آشنا هستند؛ سپس ناگهان پرده از حقیقت‌هایی برمی‌دارد که از دل گذشته‌ی پیشاتاریخی تا امروز امتداد یافته‌اند. خواندن این کتاب مخاطب را در میانه‌ی خنده و گریه گرفتار می‌کند؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد تاریخ بشر اگرچه مملو از اشتباهات بزرگ و مصیبت‌های بی‌پایان است، اما در دل همان تیره‌روزی‌ها، جنبه‌ای شگفت‌انگیز و در عین‌حال تمسخرآمیز نیز نهفته دارد.