کتاب لذت بهت‌زدگی در شعر محمدعلی بهمنی اثر بهروز ثروتیان، انتشارات فصل پنجم

در یک کلام باید گفت: محمدعلی بهمنی زبانی شیرین دارد و غزلی دل‌نشین، زیبا و خوش‌ساخت می‌سراید. این سخن، اگر صد بار هم تکرار شود، گزاف نیست و اغراقی در آن نیست. خواننده شعر بهمنی به روشنی احساس می‌کند که او زنده است و با ما زندگی می‌کند، اما در عین حال در میان ما حضور ندارد؛ گویی در این دنیا نیست. او در آسمان خیال با غزل‌های خود زندگی می‌کند، با ما سخن می‌گوید، به ما سلام می‌دهد و دست ما را می‌فشارد، اما اندیشه‌اش در جایی دیگر سیر می‌کند؛ همان جایی که غزال غزلش آرام گرفته است. راستی، در هوای شرجی نیز دیدار دوستان تماشایی است. به‌راستی، نمی‌دانم چه بگویم جز این‌که از دیدارشان خوشحالم.