کتاب من زنده‌ام اثر معصومه آباد، انتشارات بروج

کتاب «من زنده‌ام» روایت مستند و تأثیرگذار خاطرات دوران اسارت «معصومه آباد» است که به قلم خود او نوشته و منتشر شده است. عنوان روی جلد، دستخط شخصی اوست که خطاب به خانواده‌اش و هر فارسی‌زبان دیگری نوشته شده؛ جمله‌ای کوتاه اما عمیق: «من زنده‌ام»، پیامی از رهایی از بی‌خبری و مفقودالاثری. این اثر ارزشمند توانسته در سیزدهمین دوره، جایزه کتاب سال دفاع مقدس را به خود اختصاص دهد و به زبان‌های گوناگون نیز ترجمه شود. «معصومه آباد»، بانوی شجاع و پرافتخار ایرانی، در سن هفده‌سالگی به دست نیروهای ارتش بعث عراق به اسارت درآمد. او به همراه سه بانوی امدادگر ایرانی دیگر که از سوی جمعیت هلال‌احمر در جبهه‌ها به‌صورت داوطلبانه خدمت می‌کردند، اسیر شد. این واقعه شادی زیادی را برای سربازان صدام به همراه داشت؛ تا جایی که به آنان لقب «بنات‌الخمینی» یا «دختران خمینی» دادند و با غرور می‌گفتند: ارزش شما با ژنرال‌های ایرانی برابر است. بخش نخست کتاب «من زنده‌ام» به دوران کودکی و نوجوانی معصومه آباد در خانواده‌ای پرجمعیت و اصیل در آبادان اختصاص دارد. در این بخش، نویسنده با نثری صمیمی از خاطرات شیرین کودکی‌اش سخن می‌گوید. او میان خواهران و برادرانش عزیزدردانه پدر بود و پدر از شدت علاقه، او را «دختر توجیبی بابا» صدا می‌زد. این فصل از کتاب به‌خوبی ریشه‌های شکل‌گیری شخصیت مقاوم و نوع‌دوست معصومه آباد را آشکار می‌کند و مخاطب درمی‌یابد که چگونه این بانوی جوان تصمیم می‌گیرد داوطلبانه برای امدادرسانی به جبهه‌های جنگ برود. در ادامه کتاب، خاطرات تلخ و در عین حال الهام‌بخش چهار سال اسارت او، با زبانی روان، صادقانه و تأثیرگذار روایت می‌شود؛ خاطراتی که تصویری روشن از استقامت، ایمان و روحیه‌ی جاودان زنان ایرانی در دوران دفاع مقدس ترسیم می‌کند.