کتاب ناگازاکی اثر اریک فی، ترجمه محمود گودرزی (1356)، انتشارات هیرمند

رمان «ناگازاکی» داستان مردی به نام کوبو شیمورا را روایت می‌کند؛ مردی ۵۶ ساله که باور دارد زندگی از او گذشته و سال‌های پایانی عمرش را می‌گذراند. کوبو تنها زندگی می‌کند، هرگز رابطه‌ای طولانی‌مدت نداشته و در اداره هواشناسی نیز با همکارانش اشتراک چندانی ندارد. همکارانش اغلب برای ناهار و نوشیدنی به بیرون می‌روند و این صمیمیت میان آن‌ها سبب می‌شود شیمورا بیش از پیش احساس طرد شدن و انزوا کند. او به جای شرکت در جمع‌های دوستانه، به دنیای اینترنت پناه می‌برد و گفت‌وگو با گویندگان اخبار تلویزیونی را جایگزین ارتباط‌های واقعی خود کرده است. خانه‌اش در گوشه‌ای دورافتاده از شهر قرار دارد؛ جایی که روزهایش پشت سر هم، یکنواخت و بدون تغییر می‌گذرد. این تکرار خسته‌کننده او را به مردی عبوس و بدخلق تبدیل کرده است؛ تا جایی که حتی صدای جیرجیرک‌های پرشمار شهر نیز برایش آزاردهنده و شکنجه‌آور است. اما با ناپدید شدن برخی از مواد غذایی خانه، این نظم خسته‌کننده ناگهان بر هم می‌خورد. کوبو گمان می‌کند کسی ـ یا چیزی ـ پنهانی وارد خانه‌اش می‌شود و خوراک ماهی و آب پرتقالش را می‌دزدد. او برای کشف حقیقت، دوربینی در خانه نصب می‌کند تا حرکات این مزاحم را زیر نظر بگیرد. با این حال، پرسشی در ذهن او شکل می‌گیرد: آیا واقعاً آماده است تا با آنچه دوربین فاش می‌کند روبه‌رو شود؟