کتاب نام ناپذیر اثر ساموئل بکت، ترجمه سهیل سمی، انتشارات نشر ثالث

رمان «نَنامیدنی» به‌طور کلی از مونولوگ‌های گسسته و مجزای شخصیتی ناشناس و بی‌حرکت تشکیل شده است. این داستان بر موضوع خاصی تمرکز ندارد و پاسخی روشن و قطعی برای این پرسش که آیا شخصیت‌های دیگر واقعاً وجود دارند یا صرفاً بازتاب‌ها و صورتک‌هایی از ذهن راوی‌اند، ارائه نمی‌دهد. شخصیت اصلی «نَنامیدنی» خود را آفریننده‌ی شخصیت‌های دو رمان دیگر از سه‌گانه‌ی بکت معرفی می‌کند. این اثر آمیزه‌ای از خاطرات، ادراکات ذهنی و تخیلات هستی‌گرایانه‌ی راوی است؛ عناصری که گاه این تصور را برمی‌انگیزند که زبان، نه ابزار او، بلکه سازنده و شکل‌دهنده‌ی وجود اوست. سایر شخصیت‌ها ـ اگر بتوان آن‌ها را جدا از راوی تصور کرد ـ بیشتر نقش شنونده‌ای منفعل را در گفت‌و‌گوها بر عهده دارند و در بسیاری مواقع، آغازگر مکالمات‌اند. لحن راوی در سراسر رمان ناامید، مضطرب و مستأصل باقی می‌ماند و جملات بلند و پیوسته، ساختار گفتارش را شکل می‌دهند. پایان کتاب با جمله‌ی مشهور «نمی‌توانم ادامه دهم، ادامه خواهم داد» رقم می‌خورد؛ عبارتی که بعدها به عنوان نام مجموعه‌ی آثار بکت برگزیده شد. رمان «نَنامیدنی» در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی) به قلم ساموئل بکت منتشر شد. این کتاب سومین و آخرین بخش از سه‌گانه‌ی مشهور بکت است؛ مجموعه‌ای که با «مالوی» آغاز شد و با «مالون می‌میرد» ادامه یافت.