کتاب نویسش در نمایش اثر مهدی پوررضائیان، انتشارات نیستان
شش مقاله همراه با چهارده نمایشنامهی نو
کتاب نویسش در نمایش اثر مهدی پوررضائیان، انتشارات نیستان
شش مقاله همراه با چهارده نمایشنامهی نو
ناشر : نیستان
ضمانت بازگشت کالا - خرید آسان
رقعیقطع
1391سال انتشار شمسی
شومیزنوع جلد
وقتی فرآیند تبدیل یک نمایشنامه به اجرایی صحنهای گاه سالها به طول میانجامد و اگر در این مسیر با بدسلیقگیها، ناداوریها و نگاههای محدود گروههای بازخوان، بازبین و منتقد روبهرو نشود، در نهایت تنها به چند اجرای محدود در شهری خاص ختم میشود، این پرسش پیش میآید: چرا باز هم نمایشنامه مینویسیم؟ در روزگاری که گروههای نمایشی، حتی اگر بخواهند بهترین اجرای خود را بدون حمایت یا دعوت رسمی به شهرها و استانهای دیگر ببرند، با هزار و یک مانع انسانی و غیرانسانی روبهرو میشوند و بسیاری از این تلاشها در نطفه میخشکد، انگیزه خلق نمایشنامه از کجا میآید؟
ریشه و تاریخچه نمایشنامهنویسی را باید در تراژدیهای یونان باستان و آموزههای فلسفی معلم بلندآوازه، ارسطو، جستوجو کرد. حدود دو هزار و پانصد سال پیش، ارسطو با بررسی و طبقهبندی عناصر مشترک در آثار نمایشی آن دوران و تحلیل علل موفقیت یا ناکامی آنها، اصول بنیادین تراژدی را تدوین کرد. او تراژدی را شامل شش عنصر میدانست: داستان، اخلاق، گفتار، اندیشه، صحنهآرایی و آواز. این تحلیل عمیق، سرآغاز نگاهی ماندگار به ساختار نمایشنامه و جوهره درام شد.
کتاب «نویسش در نمایش»، تألیف مهدی پوررضائیان، عضو هیئت علمی دانشگاه شاهد، اثری پژوهشی و آموزشی در زمینه نمایشنامهنویسی است. در این کتاب، شش گونه از نمایشنامهنویسی بهصورت جامع و دقیق تشریح شده و نمونههایی از آثار تالیفی نویسنده نیز برای روشنتر شدن مباحث نظری آورده شده است. «نویسش در نمایش» کتابی است دو وجهی که هم جنبه هنری دارد و هم جنبه آموزشی؛ اثری که دانشجویان رشتههای هنرهای نمایشی، ادبیات و روانشناسی میتوانند از آن بهرهمند شوند.
پس از مطالعه این کتاب، نگاه خواننده به جهان نمایش دگرگون میشود. دیگر تماشای فیلمهای سطحی یا نمایشنامههای صرفاً عامهپسند برای او رضایتبخش نخواهد بود، زیرا ذهنش بر شناخت ویژگیهای ذاتی و اکتسابی قهرمانان و تحلیل ریشههای روانی و معنوی حوادث متمرکز میگردد؛ همان نکاتی که پیچیدگی یک اثر دراماتیک را شکل میدهند.
این کتاب شامل شش مقاله نظری و چهارده نمایشنامه نو است که برای تبیین بهتر مباحث نظری در هر فصل گنجانده شدهاند. در آغاز هر فصل، یکی از گونههای نمایشنامهنویسی شامل دینی، سیاسی، روانشناسانه، مونودرام، طنز و تعزیه معرفی و تحلیل میشود و سپس دو تا چهار نمونه نمایشی از همان نوع ارائه میگردد.
نمایشنامههای مندرج در کتاب به ترتیب عبارتاند از: «همروانی»، «گناه روان»، «سقراط من»، «قرنطینه»، «شبهای روزافزون»، «دوشیزه خاموش»، «خنیایش»، «دقیقههای دق»، «علیاکبل»، «غمنامه آرش»، «سگترین خنجر»، «راس هجدهم»، «آشتی با یخ» و «کمی از هرگز».
«نویسش در نمایش» اثری است که با نگاهی علمی و هنری به مخاطب نشان میدهد نوشتن نمایشنامه نهتنها ضرورتی هنری، بلکه تلاشی آگاهانه برای درک عمیق انسان و جامعه است.
وقتی فرآیند تبدیل یک نمایشنامه به اجرایی صحنهای گاه سالها به طول میانجامد و اگر در این مسیر با بدسلیقگیها، ناداوریها و نگاههای محدود گروههای بازخوان، بازبین و منتقد روبهرو نشود، در نهایت تنها به چند اجرای محدود در شهری خاص ختم میشود، این پرسش پیش میآید: چرا باز هم نمایشنامه مینویسیم؟ در روزگاری که گروههای نمایشی، حتی اگر بخواهند بهترین اجرای خود را بدون حمایت یا دعوت رسمی به شهرها و استانهای دیگر ببرند، با هزار و یک مانع انسانی و غیرانسانی روبهرو میشوند و بسیاری از این تلاشها در نطفه میخشکد، انگیزه خلق نمایشنامه از کجا میآید؟
ریشه و تاریخچه نمایشنامهنویسی را باید در تراژدیهای یونان باستان و آموزههای فلسفی معلم بلندآوازه، ارسطو، جستوجو کرد. حدود دو هزار و پانصد سال پیش، ارسطو با بررسی و طبقهبندی عناصر مشترک در آثار نمایشی آن دوران و تحلیل علل موفقیت یا ناکامی آنها، اصول بنیادین تراژدی را تدوین کرد. او تراژدی را شامل شش عنصر میدانست: داستان، اخلاق، گفتار، اندیشه، صحنهآرایی و آواز. این تحلیل عمیق، سرآغاز نگاهی ماندگار به ساختار نمایشنامه و جوهره درام شد.
کتاب «نویسش در نمایش»، تألیف مهدی پوررضائیان، عضو هیئت علمی دانشگاه شاهد، اثری پژوهشی و آموزشی در زمینه نمایشنامهنویسی است. در این کتاب، شش گونه از نمایشنامهنویسی بهصورت جامع و دقیق تشریح شده و نمونههایی از آثار تالیفی نویسنده نیز برای روشنتر شدن مباحث نظری آورده شده است. «نویسش در نمایش» کتابی است دو وجهی که هم جنبه هنری دارد و هم جنبه آموزشی؛ اثری که دانشجویان رشتههای هنرهای نمایشی، ادبیات و روانشناسی میتوانند از آن بهرهمند شوند.
پس از مطالعه این کتاب، نگاه خواننده به جهان نمایش دگرگون میشود. دیگر تماشای فیلمهای سطحی یا نمایشنامههای صرفاً عامهپسند برای او رضایتبخش نخواهد بود، زیرا ذهنش بر شناخت ویژگیهای ذاتی و اکتسابی قهرمانان و تحلیل ریشههای روانی و معنوی حوادث متمرکز میگردد؛ همان نکاتی که پیچیدگی یک اثر دراماتیک را شکل میدهند.
این کتاب شامل شش مقاله نظری و چهارده نمایشنامه نو است که برای تبیین بهتر مباحث نظری در هر فصل گنجانده شدهاند. در آغاز هر فصل، یکی از گونههای نمایشنامهنویسی شامل دینی، سیاسی، روانشناسانه، مونودرام، طنز و تعزیه معرفی و تحلیل میشود و سپس دو تا چهار نمونه نمایشی از همان نوع ارائه میگردد.
نمایشنامههای مندرج در کتاب به ترتیب عبارتاند از: «همروانی»، «گناه روان»، «سقراط من»، «قرنطینه»، «شبهای روزافزون»، «دوشیزه خاموش»، «خنیایش»، «دقیقههای دق»، «علیاکبل»، «غمنامه آرش»، «سگترین خنجر»، «راس هجدهم»، «آشتی با یخ» و «کمی از هرگز».
«نویسش در نمایش» اثری است که با نگاهی علمی و هنری به مخاطب نشان میدهد نوشتن نمایشنامه نهتنها ضرورتی هنری، بلکه تلاشی آگاهانه برای درک عمیق انسان و جامعه است.
دستههای مرتبط
تضمین کیفیت
محصول اصلی
پرداخت امن
ارسال سریع
پدیدآورندگان
کتاب نویسش در نمایش اثر مهدی پوررضائیان، انتشارات نیستان
شش مقاله همراه با چهارده نمایشنامهی نو