کتاب گلهای رنج اثر شارل بودلر، ترجمه محمدرضا پارسایار، انتشارات هرمس

کتاب «گل‌های رنج» مجموعه‌ای از اشعار فرانسوی اثر شارل بودلر است. این کتاب گزیده‌ای از تمام شعرهای او به شمار می‌آید که نگارش آن از سال ۱۸۴۰ آغاز شد و با مرگ شاعر در اوت ۱۸۶۷ پایان یافت. نخستین‌بار در سال ۱۸۵۷ منتشر شد و نقشی مهم در شکل‌گیری جنبش‌های نمادگرایی و مدرنیسم در ادبیات ایفا کرد. انتشار «گل‌های رنج» در زمان خود جنجال‌برانگیز بود؛ شش شعر آن به‌دلیل محتوای غیراخلاقی سانسور شد. بااین‌حال، امروزه این مجموعه به‌عنوان یکی از آثار شاخص شعر فرانسوی شناخته می‌شود. اشعار این کتاب با بهره‌گیری از تصویرپردازی‌های بدیع و قالب‌های غیرمعمول، قالب‌های سنتی شعر فرانسه را درهم می‌شکنند و فضایی تازه می‌آفرینند. درون‌مایه اصلی اشعار مجموعه «گل‌های رنج» مضامینی همچون انحطاط، اروتیسم، رنج، گناه، نفرت از شر و از خود، وسواس نسبت به مرگ و میل به رسیدن به دنیایی آرمانی است. این مجموعه تأثیری عمیق بر شاعران برجسته‌ای چون پل ورلن، آرتور رمبو و استفان مالارمه گذاشت و الهام‌بخش بسیاری از جریان‌های شعری پس از خود شد. اشعار کتاب بازتابی از احساس گمنامی، بیگانگی و اضطراب انسان مدرن در شهرهای صنعتی و پرهیاهو است. بودلر در این اثر به انتقاد از خیابان‌های منظم و هندسی پاریس می‌پردازد؛ شهری که به‌زعم او، با چهره بورژوایی خود، قهرمانان الهام‌بخشش را از میان برده است: متکدیان، نابینایان، کارگران صنعتی، قماربازان، روسپیان و سالخوردگانی که قربانی امپریالیسم شده‌اند. این شخصیت‌ها که روزگاری بودلر آنان را ستون‌های زنده پاریس می‌دانست، در اشعار نوستالژیک او به شکلی مرثیه‌وار ستوده می‌شوند. از نگاه شاعر، پاریسِ مدرن به شهری یکدست و بی‌روح بدل شده که ساختارهای نوین اجتماعی‌اش، چهره اصیل و انسانی پاریسی را که زمانی خانه و الهامگاه او بود، ویران کرده است.