کتاب بهترین اشعار خواهران برونته

خواهران برونته، شارلوت، امیلی و آن، سه نویسنده برجسته و موفق قرن نوزدهم بودند که با رمان‌ها و اشعار خود در تاریخ ادبیات جهان جایگاهی ماندگار یافته‌اند. آثار آنان از نظر تمایز ادبی و عمق احساسات، همواره مورد تحسین منتقدان و دوست‌داران شعر و داستان قرار گرفته است. پاتریک و ماریا بران‌ول برونته، والدین این خانواده، شش فرزند داشتند: ماریا، شارلوت، پاتریک، بران‌ول، جین و آن. پدر، کشیشی تحصیل‌کرده و اهل مطالعه بود و مادر نیز ذوق و استعداد نویسندگی داشت. آن‌ها فرزندان خود را از کودکی به خواندن، نوشتن و اندیشیدن تشویق می‌کردند. با این حال، زندگی خانوادگی آنان با درگذشت زودهنگام مادر، زمانی که کوچک‌ترین فرزند تنها یک سال داشت، دچار دگرگونی شد. پس از مرگ ماریا، خواهر او الیزابت بران‌ول سرپرستی کودکان را بر عهده گرفت، اما هرگز نتوانست جای خالی مادر را پر کند. فرزندان برونته برای گریز از تنهایی و سختی‌های زندگی، به دنیایی تخیلی پناه بردند؛ جهانی سرشار از داستان‌ها و افسانه‌هایی که خودشان می‌ساختند. امیلی و آن در نوشتن این داستان‌ها و سرودن اشعار با هم همکاری داشتند. بیشتر آثار آنان درباره جزیره‌ای خیالی به نام «گاندل» بود؛ سرزمینی که در خیالشان تا بیست‌سالگی زنده ماند و الهام‌بخش بسیاری از نوشته‌های بعدی‌شان شد. در میان سه خواهر، امیلی را منتقدان بهترین شاعر می‌دانند، زیرا توانسته است احساسات پیچیده و عمیق انسانی را در اشعار خود به تصویر بکشد. او با وجود درون‌گرایی فراوان، به تشویق شارلوت اشعارش را برای چاپ آماده کرد. در سال ۱۸۴۶، مجموعه‌ای از اشعار با تخلص‌های «کُارر»، «الیز» و «اکتون بِل» منتشر شد؛ نام‌هایی مستعار که به ترتیب متعلق به شارلوت، امیلی و آن بودند. انتخاب این نام‌ها عمدی بود تا جنسیت آنان را پنهان کند، زیرا در آن دوران جامعه برای نویسندگان زن احترام و فرصت برابر قائل نبود. انتشار این مجموعه با فروش تنها دو نسخه همراه شد، اما آغازگر مسیر رمان‌نویسی آنان بود. شارلوت برونته رمان مشهور خود «جین ایر» را در سال ۱۸۴۷ به پایان رساند. این دومین رمان او پس از «فیلسوف» بود که پس از مرگش منتشر شد. دیگر آثارش شامل «شرلی» (۱۸۴۹) و «ویلِته» (۱۸۵۳) است. شارلوت در سال ۱۸۵۴ با آرتور بل نیکلاس، کشیش‌یار پدرش، ازدواج کرد و در سال ۱۸۵۵ در سی‌ و نه سالگی درگذشت. امیلی نیز در همین سال ۱۸۴۷ شاهکار ماندگار خود «بلندی‌های بادگیر» را منتشر کرد و تا پایان عمر از کنار گذاشتن تخلصش خودداری نمود. آنه برونته، نویسنده دو رمان «آگنس گری» (۱۸۴۷) و «عمارت استیجاری وایلدفِل»، از دیگر چهره‌های ادبی برجسته خانواده بود. سال‌های پایانی زندگی خواهران برونته با غم و مرگ گره خورد. بران‌ول در سال ۱۸۴۸ بر اثر اعتیاد به الکل و تریاک درگذشت، و اندک زمانی بعد امیلی به بیماری سل مبتلا شد و در ۱۹ دسامبر همان سال چشم از جهان فروبست. اندکی بعد، آن نیز بر اثر همان بیماری در ۲۸ مه ۱۸۴۹ درگذشت. شارلوت در سال ۱۸۵۰ چاپ جدیدی از «بلندی‌های بادگیر» و «آگنس گری» را همراه با زندگی‌نامه‌ای از خواهرانش منتشر کرد. اگرچه خواهران برونته همگی در جوانی از دنیا رفتند، اما آثارشان جاودانه ماند و نامشان در تاریخ ادبیات جهان می‌درخشد. کتاب «بهترین اشعار خواهران برونته» مجموعه‌ای از اشعار منتخبی است که شارلوت، امیلی و آن سروده‌اند. بسیاری از این اشعار نخستین‌بار در سال ۱۸۴۶ با عنوان «اشعاری از کُارر، الیز و اکتون بِل» توسط ناشران آیلوت و جونز در لندن چاپ شد. این کتاب شامل چهل‌ و هفت شعر است: ده شعر از شارلوت، بیست‌ و یک شعر از امیلی و چهارده شعر از آن. نسخه کنونی به‌صورت دوزبانه منتشر شده است تا خوانندگان بتوانند ضمن بهره‌مندی از ترجمه، به متن اصلی نیز دسترسی داشته باشند؛ اثری ارزشمند از سه بانوی نویسنده که صدای آنان هنوز در جهان ادبیات طنین‌انداز است.