کتاب راگاهای شمال و جنوب هند اثر جورج ای راکرت، ترجمه مریم تحویلداری، انتشارات چاو

موسیقی هند یکی از غنی‌ترین گنجینه‌های موسیقی در جهان به شمار می‌آید و ریشه‌ای عمیق در فرهنگ و تمدن دیرپای شبه‌قارۀ هند دارد. پیشینۀ شکل‌گیری این هنر به بیش از سه هزار سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد. زندگی مردم این سرزمین از گذشته تا امروز به‌گونه‌ای چشم‌گیر با موسیقی و هنر رقص درآمیخته و بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ آنان را تشکیل داده است. موسیقی هند به‌طور کلی به دو شاخه تقسیم می‌شود: موسیقی شمال هند که «هندوستانی» نام دارد و موسیقی جنوب هند که از آن به‌عنوان «کارناتیک» یاد می‌شود. در این نظام موسیقایی، دو عنصر بنیادین نقشی کلیدی دارند: «راگا» و «تالا». راگاها قالب‌های ملودیک موسیقی هند را شکل می‌دهند و تالاها چرخه‌های ریتمیک آن را سامان می‌بخشند. هرکدام از این دو، ساختار و روح موسیقی هندی را تعیین می‌کنند و بیانگر شیوۀ نگرش هنرمندان این سرزمین به صدا و ریتم هستند. کتابی که پیش‌روست، به بررسی دقیق ویژگی‌های راگاهای شمال و جنوب هند می‌پردازد. بخش نخست با عنوان «راگاهای هندوستانی» و بخش دوم با عنوان «راگاهای کارناتیک»، ترجمه‌ای از مقالات جلد پنجم «دانشنامۀ موسیقی جهان (گارلند)» است؛ اثری که به موسیقی جنوب آسیا و به‌ویژه شبه‌قارۀ هند اختصاص دارد. دانشنامۀ گارلند مجموعه‌ای مرجع در ده جلد است که به معرفی و تحلیل فرهنگ‌های گوناگون موسیقایی جهان می‌پردازد. این اثر معتبر از نظر جایگاه علمی هم‌تراز «دیکشنری گرو» ارزیابی می‌شود، با این تفاوت که در گارلند به جزئیات و ویژگی‌های هر ناحیه با دقت بیشتری پرداخته شده و موسیقی مناطق مختلف جهان در آن به‌طور مفصل و جامع شرح یافته است.