کتاب نام‌گذاری و ضرورت اثر سول کریپکی، ترجمه کاوه لاجوردی، انتشارات هرمس

کتاب «نام‌گذاری و ضرورت» اثری است منتشرشده در سال ۱۹۸۰ که شامل متن سه سخنرانی از فیلسوف برجسته، سائول کریپکی، است؛ سخنرانی‌هایی که او در سال ۱۹۷۰ در دانشگاه پرینستون ایراد کرد و در آن به بررسی مسئله «نام‌های خاص» در فلسفه زبان پرداخت. این کتاب در میان فیلسوفان تحلیلی، یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین آثار فلسفی قرن بیستم به شمار می‌آید. در فلسفه تحلیلی، زبان همواره از دغدغه‌های اصلی بوده است؛ به‌ویژه مسئله چگونگی استفاده از زبان برای بیان مفاهیم و اشاره به افراد یا اشیا. کریپکی در کتاب «نام‌گذاری و ضرورت» مجموعه‌ای از پرسش‌های بنیادین را مطرح می‌کند که جایگاه مهمی در فلسفه تحلیلی دارند: نام‌ها چگونه به اشیای موجود در جهان اشاره می‌کنند؟ (مشکلِ غرض‌ورزی) آیا همه گزاره‌هایی که می‌توان پیشینی دانست، الزاماً صادق‌اند؟ و آیا گزاره‌های پسینی همواره به‌طور تصادفی درست‌اند؟ همچنین، آیا اشیا، از جمله افراد، دارای ویژگی‌ها یا ماهیت‌های اساسی هستند؟ ماهیت هویت چیست؟ و اصطلاحات نوع طبیعی چه معنایی دارند؟ کریپکی در این سه سخنرانی نقدی جدی بر نظریه‌های توصیف‌گرایانه درباره نام‌های خاص وارد می‌کند. او گونه‌های مختلفی از این نظریه‌ها را به فیلسوفانی چون گوتلوب فرگه، برتراند راسل، لودویگ ویتگنشتاین، جان سرل و دیگران نسبت می‌دهد. بر مبنای نظریه توصیف‌گرایانه، نام‌های خاص یا مترادف با توصیف‌ها هستند، یا مرجع آن‌ها به سبب ارتباط میان نام و مجموعه‌ای از توصیف‌ها تعیین می‌شود؛ به این معنا که شیء یا فردی که به‌طور منحصربه‌فرد مجموعه‌ای از توصیف‌ها را برآورده کند، مرجع نام است. کریپکی هر دو شکل از نظریه توصیف‌گرایی را رد می‌کند و با ارائه مثال‌های گوناگون، نشان می‌دهد که چنین نظریه‌ای نمی‌تواند تبیینی رضایت‌بخش از چگونگی تعیین مرجع نام‌ها ارائه کند. «نام‌گذاری و ضرورت» به همین دلیل اثری اساسی در تحول فلسفه زبان به شمار می‌رود و معنای ارجاع و ضرورت را در پرتو نگاهی تازه بازتعریف می‌کند.