کتاب نظماهنگ قرآن اثر ابوالفضل خوش منش، انتشارات فرهنگستان هنر

زبان، ریشه در ژرفای روح و فطرت انسان دارد و همچون دیگر اجزای هستی، با نظم کیهانی و «ناقور کل» در هماهنگی کامل است. هر زبان بر بستری ضخیم از همانندی‌ها و اشتراکات شکل می‌گیرد و از درون آن آهنگی ویژه پدید می‌آید؛ آهنگی که حاصل نظم، نسبت، جنس و ترتیب حروف، کلمات، عبارات و جمله‌هاست. میان معنا و فیزیک حروف، آهنگ الفاظ و ساختار عبارات، پیوندی طبیعی و هماهنگی‌های آشکار و پنهان برقرار است که سبب می‌شود انتقال معنا آسان‌تر و تثبیت آن در ذهن انسان سریع‌تر انجام گیرد. قرآن مجید، زبان خدای زبان‌آفرین و فاطر هستی است؛ همان که قوانین زیبایی و قواعد ادراک آن را وضع کرده و سرچشمه والاترین جلوه‌های زبانی و هنری است. این جنبه هنری و جمالی، از برجسته‌ترین شاخصه‌های خطاب انسانی و جهانی قرآن به شمار می‌آید. تحلیل بُعد آوایی و موسیقایی قرآن، به سبب خاستگاه فطری و طهارت الهی آن، جایگاهی بس مهم دارد و بیش از هر چیز، پرده از لطایف و ظرایف نهفته در کلام وحی برمی‌دارد و جلوه‌ای ژرف از هماهنگی زبان و معنا در قرآن را آشکار می‌سازد.