کتاب سوگواری در دوبلین اثر انریکه ویلا ماتاس، ترجمه زهره قلی پور، انتشارات خوب

دوبلین، شهر عزیز ادبیات و سرزمین بی‌پایان معجزه‌های ادبیات مدرن، شهری‌ست که به‌تنهایی بار سنگین هستیِ نویسنده‌بودن را بر دوش کشیده است؛ همانند زهدانی زایا که فرزندان درخشانی را به جهان هدیه کرده، اما هیچ‌یک را در آغوش خود نگاه نداشته است. این جغرافیای شگفت، مشهور به «برکه‌ی سیاه»، در برابر رود لیفی قامت افراشته و از میان اجتماع وایکینگ‌ها، نورمن‌ها و آنگلوساکسون‌ها برآمده تا اذهانی را به تاریخ بشر ارزانی دارد که ادبیات را معنا و مفهوم تازه‌ای بخشیدند. از برام استوکر، جاناتان سوییفت و جورج برنارد شاو گرفته تا ویلیام باتلر ییتس و اسکار وایلد، همگی زاده و بالیده در گذرگاه‌هایی‌اند که دوبلین را به بزرگ‌ترین مدرسه‌ی ادبی جهان بدل ساخته‌اند؛ شهری که پیوسته نوابغ را به ما عرضه داشته است. اما داستان جیمز جویس و ساموئل بکت، ماجرایی دیگر است! دو شورشی آرمان‌خواه که نه‌تنها ادبیات مدرن، بلکه تمامی هنر، فلسفه و در گستره‌ای وسیع‌تر، جهان مدرن را در تاروپود اندیشه‌ی خود پیچیدند. هر دو در دوبلین زاده شدند، اما تبعید ابدی از زادگاه خویش را برگزیدند؛ تبعیدی خودخواسته برای رهایی از محدودیت و در پی معنا. اکنون تصور کنید پیرمردی اسپانیایی در هیبت ناشری خسته و رؤیایی، سرشار از دلدادگی و ناامیدی، پا به دوبلین می‌گذارد تا شاید در غبار این شهر، سوسوی نوری برای نجات ادبیات در روزگار مرگ معناها و ارزش‌ها بیابد. رمان «سوگواری در دوبلین» روایت حضور ساموئل ریبا در این شهر است؛ مردی که عشق او به ساموئل بکت، سفری اولیسی‌وار را رقم می‌زند، سفری برای بیان اندوه فقدان ادبیات در جهان معاصر. «سوگواری در دوبلین» سوگ‌نوشتِ انریکه بیلا ماتاس است؛ نویسنده‌ای که در سودای بازآفرینی جهان ازدست‌رفته و نومید خویش، رویایی بزرگ در سر دارد. او می‌کوشد شاید از میان راه جویس و بکت، شیوه‌ای تازه برای «خودنوشتن» بیابد؛ در این روزگار پرهیاهو که معنا در هیاهوی بسیار، خاموش و فراموش می‌شود.