کتاب آخرین اغواگری زمین اثر مارینا تسوتایوا، ترجمه الهام شوشتری زاده، انتشارات اطراف

مارینا تسوتایوا، نویسنده کتاب «آخرین اغواگری زمین»، یکی از چهار شاعر بزرگ روسی قرن بیستم به همراه آخماتووا، ماندلشتام و پاسترناک بود. او علاوه بر شعر، در نگارش نثر نیز جایگاهی شاخص داشت و از دیدگاه ژوزف برادسکی، «حساسیتی زبانی فوق‌العاده» داشت. توجه اصلی تسوتایوا در آثارش بر ماهیت آفرینش شاعرانه و معنای حقیقی شاعر بودن متمرکز بود. از برجسته‌ترین جست‌وجوهای او در این زمینه می‌توان به مقاله‌های تأثیرگذار «هنر در پرتو وجدان» اشاره کرد؛ اثری که در حقیقت دفاعی روحانی از شعر به شمار می‌آید. مقاله‌ی «شاعر بر منتقد» با صراحت و تندی خاص خود، مخالفت‌های بسیاری را برانگیخت و نوشته‌ی «شاعر و زمان» نیز کلید فهم بخش مهمی از اندیشه و جهان‌بینی تسوتایوا به شمار می‌رود. مقالات متنوع و پویای او، بینش‌هایی بی‌بدیل درباره‌ی شعر، سبک‌های شعری و معنای وجودی شاعر ارائه می‌دهند. این کتاب با گردآوری موضوعاتی گوناگون و جذاب، به تأمل در زندگی و آثار دیگر شاعران برجسته روس، از جمله ماندلشتام و مایاکوفسکی، می‌پردازد و تحلیلی درخشان از ترجمه‌ی ژوکوفسکی ارائه می‌کند. با وجود سال‌های دشوار و رنج‌های شخصی، آثار تسوتایوا همواره سرشار از انرژی، عمق احساسی و نوعی شوخ‌طبعی ظریف باقی ماندند. ترجمه‌ی دقیق و هنرمندانه‌ی آنجلا لیوینگستون نیز توانسته است تا حد زیادی صدای منحصربه‌فرد و تکرارنشدنی تسوتایوا را به خواننده‌ی انگلیسی‌زبان منتقل کند. تسوتایوا در یکی از تامل‌برانگیزترین گفته‌هایش با درخششی خاص می‌نویسد: «هنر، مجموعه‌ای از پاسخ‌هاست که هیچ پرسشی برای آن‌ها وجود ندارد.»