کتاب عصر آوانگارد اثر هیلتون کرامر، ترجمه پرتو اشراق، انتشارات ناهید

حدود یکصد سال اخیر، سیطره جریان‌های آوانگارد در تاریخ اجتماعی بشر، مردم‌نگاری سنتی را به‌کلی دگرگون کرد و مسیر آن را به چرخه‌ای تازه از تغییر انداخت. در این دوران، هنر در برابر علم به سپرهای دفاعی مجهز شد و جایگاه خود را در میدان اندیشه‌ی انسانی بازتعریف کرد. افتراق میان علوم و هنرها در تاریخ فرهنگی آدمی همواره، به‌رغم بار سنگین اختلاف‌ها، منبعی برای کشفیات علمی و شکوفایی بیان هنری نوین به شمار آمده است. روند تکامل فرهنگی نشان می‌دهد که همین فاصله، بستری برای ابداع بوده و از آغاز دوران نوپردازی فرهنگی تاکنون محل رجوع اندیشمندان در عرصه‌های مختلف محسوب می‌شود. این شکاف میان علم و هنر را فلسفه پر کرده است. فیلسوفان، به‌دلیل زبان پیچیده و دشوارشان برای عموم، در استدلال ناچار به استفاده از روش‌های علمی بوده‌اند. آنان زمانی که ادعای دستیابی به حقیقت جهان خاکی را با اتکای بر علوم عینی مطرح می‌کنند، فلسفه را همچون اصلی حیاتی برای زندگی انسانی معرفی می‌نمایند؛ چنان‌که گویی بدون فلسفه هیچ مقصد و معنای دیگری برای بشریت قابل تصور نخواهد بود.