کتاب دنیای عمودی من اثر یرزی کوکوچکا، ترجمه رامین شجاعی، انتشارات نشر نون

خواندن این کتاب به‌سرعت می‌تواند شما را متقاعد کند که آلِکساندر کوکوچکا، با وجود نام متفاوت و بامزه‌اش، در مقام یک کوهنورد، حقیقتاً انسانی فراتر از حد معمول بود. پس از مرگ او، بسیاری به‌سادگی فریاد زدند که کوکوچکا شخصیتی بود محکوم به سرنوشت فنا. در واقع، این ادعا بی‌اساس نیست؛ چرا که او بی‌تردید به سبب سبک تهاجمی در صعود، وابستگی شخصی‌اش به چالش‌های بزرگ و عطش پایان‌ناپذیرش برای تجربه‌های نو و ناشناخته، چنین سرنوشتی را برای خود رقم زد. برای کوکوچکا، صعود به قله تنها تماشای زیبایی کوه و لذت بردن از شکوه طبیعت نبود. صعود برای او حل مسئله‌ای دشوار، غلبه بر مانعی غیرقابل‌عبور و گشودن راهی تازه، ناشناخته و پرخطر بود. در همین نبرد با ناپایداری‌های طبیعت بود که سرگرمی، شور و رضایت عمیق از صعود برایش معنا پیدا می‌کرد؛ پیروزی نهایی ذهن و جسم او بر برف، یخ، صخره، باد و سرمای طاقت‌فرسا. بنابراین، نباید او را «خدای کوهنوردی» بنامیم. خدایان فناناپذیرند، اما قهرمانان، انسان‌هایی‌اند که در مسیر سرنوشت اجتناب‌ناپذیر خود، با اراده‌ای پولادین بر دشواری‌های عظیم غلبه می‌کنند. کوکوچکا بی‌شک قهرمانی تراژیک بود، در اندازه و عظمت قهرمانان اسطوره‌ای یونان باستان.