کتاب می‌خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم اثر بک سهی، ترجمه الهه علوی، انتشارات دانش آفرین

اسمش را چه بگذاریم؟ افسردگی؟ او پیوسته احساس حقارت، اضطراب و تردید بی‌پایان نسبت به خود دارد و در عین حال، دیگران را نیز به شدت قضاوت می‌کند. با وجود این، احساساتش را در محیط کار و جمع دوستان به‌خوبی پنهان می‌سازد و چهره‌ای آرام از خود نشان می‌دهد. تلاش‌های او طاقت‌فرساست و همین فشار درونی، مانع شکل‌گیری روابطی صمیمی و عمیق در زندگی‌اش می‌شود. این وضعیت نمی‌تواند عادی باشد. اما پرسش اینجاست: اگر او تا این حد ناامید است، چگونه هنوز می‌تواند در برابر غذای خیابانی محبوبش، کیک برنجی تند و تیز تتئوک‌بوکی، مقاومت نکند و به آن میل نشان دهد؟ آیا معنای زندگی تنها در همین لذت‌های کوتاه نهفته است؟ بک با ضبط گفت‌وگوهای خود با روان‌پزشکش طی یک دوره‌ی دوازده‌هفته‌ای، تلاش می‌کند چرخه‌ی معیوب احساسات، واکنش‌های شدید و رفتارهای زیان‌بارش را تجزیه و تحلیل کند؛ همان حلقه‌های بازخوردی که او را در دامی از خودآزاری و تکرار دردناک گرفتار کرده‌اند.