کتاب ق اثر رسول خوش عقیده، انتشارات نشر ثالث

مراثی و اشعار عاشورایی از منظر درون‌مایه و ساختار، به دو دستهٔ اصلی تقسیم می‌شوند. دستهٔ نخست به جنبه‌های تاریخی، روحی و عاطفی واقعه می‌پردازد و با سرودن سوزناک‌ترین مراثی ظهر عاشورا، تمام احساسات خود را در مسیر سوگ‌نگاری و مقتل‌نگاری منظوم صرف می‌کند. این نوع اشعار، خواننده را در دریایی از عواطف جوشان، اندوه و مصیبت غوطه‌ور می‌سازد و از این‌رو، غالباً در میان اشعار شاعران متقدّم رواج بیشتری دارد، هرچند استثناهایی نیز در میان آن‌ها دیده می‌شود. دستهٔ دوم شامل گروهی از شاعران است که رویکردی کاربردی‌تر، اجتماعی‌تر و حماسی‌تر دارند. اینان با نگاهی نقادانه، از دیدگاه صرفاً سوگوارانه و گریه‌محور به واقعهٔ عاشورا فاصله می‌گیرند و با در نظر گرفتن ظلم ناروا و مظلومیت حضرت حسین (ع)، حادثهٔ کربلا را از زاویهٔ ظلم‌ستیزی، حرکت اصلاح‌گرانه و خیزشی انقلابی می‌نگرند. در این نگرش، شاعر تنها به پرسش «در کربلا چه گذشت؟» بسنده نمی‌کند، بلکه می‌کوشد به «چرایی واقعهٔ عاشورا» پاسخ دهد و شعر خود را با الهام از این حادثهٔ سترگ، به مانیفستی برای جنبش‌های عدالت‌خواه و ظلم‌ستیز بدل کند. چنین زاویهٔ نگاهی بیشتر در میان شاعران متأخر رواج دارد و آن‌ها تلاش می‌کنند روح قیام عاشورا را در کالبد شعر امروز زنده نگه دارند. در مقدمهٔ این کتاب، سخنی نیز دربارهٔ گونه‌های مختلف شعر مذهبی و عاشورایی آمده است. قادر طراوت‌پور از شاعران جوان انقلاب اسلامی است که سبک شعری‌اش به شیوهٔ خراسانی نزدیک است. شعر او سرشار از تصاویر ناب، توصیفات بدیع و زبان فاخر است، و بیشتر در قالب قصیده و غزل می‌سراید.