کتاب اسطوره و اسطوره‌شناسی نزد ژرژ دومزیل اثر بهمن نامورمطلق، انتشارات موغام

برای بسیاری از مخاطبان آشنا با اسطوره‌شناسی یا حتی علاقه‌مندان به روش‌شناسی در مفهوم عام آن، این پرسش مطرح می‌شود که چرا ما، ساکنان قرن بیست‌ویکم، باید به زندگی و نظریه‌های شخصیت‌هایی بپردازیم که به قرن بیستم تعلق دارند؟ با وجود ده‌ها نظریه‌ی نو و پویا که در این فاصله‌ی زمانی پدید آمده‌اند، چه ضرورتی دارد دوباره به اندیشه‌های کسانی چون ژرژ دومزیل، جوزف کمبل یا نورتروپ فرای رجوع کنیم؟ آیا این نیاز از آن‌روست که نظریه‌های یادشده بخش مهمی از تاریخ اسطوره‌شناسی را شکل داده‌اند و هر جامعه‌ی علمی برای پرهیز از شکاف و نقصان تاریخی در این حوزه باید آن‌ها را بازشناسد؟ شکافی که می‌تواند پژوهش‌های اسطوره‌شناسی را با نارسایی‌های بنیادین روبه‌رو کند. یا شاید علت این است که نظریه‌های دومزیل و همتایانش همچنان قابلیت کاربرد دارند و می‌توان روش‌های آنان را در تحلیل‌های تازه‌ی اسطوره‌ای به کار گرفت؟ پاسخ دقیق به این پرسش‌ها، به‌ویژه درباره‌ی ژرژ دومزیل، تنها زمانی روشن می‌شود که کتاب‌هایی چون این اثر نوشته و خوانده شوند؛ آثاری که به‌صورت تألیفی، عمیق و گسترده به بررسی شخصیت، اندیشه‌ها و روش‌شناسی او می‌پردازند. اهمیت این موضوع هنگامی آشکارتر می‌شود که شیوه‌ی پژوهشی دومزیل بر آثار معاصر سنجیده گردد. ژرژ دومزیل شخصیتی چندوجهی است و در شمار بزرگ‌ترین محققان قرن بیستم قرار دارد. او زبان‌شناس، اسطوره‌شناس و پژوهشگر ادیان و تمدن‌ها، به‌ویژه تمدن‌ها و آیین‌های هندواروپایی است. بااین‌حال، مهم‌ترین وجه علمی او، رویکرد اسطوره‌شناسانه‌اش به فرهنگ و تاریخ است. دومزیل بی‌تردید از برجسته‌ترین چهره‌های اسطوره‌شناسی قرن بیستم و تاریخ این دانش محسوب می‌شود؛ پژوهشگری که تأثیر ژرف و ماندگاری بر اسطوره‌شناسی، به‌ویژه شاخه‌ی اسطوره‌شناسی تطبیقی، بر جای نهاده است.