کتاب شاهنامه فردوسی براساس نسخه چاپ مسکو (وزیری) (تحریر) (لیزری) (کاشی) (قاب کشویی) اثر ابوالقاسم فردوسی، انتشارات کانیار

شاهنامه، اثر جاودانهٔ حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی، حماسه‌ای منظوم در بحر متقارب مثمن محذوف و از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین سروده‌های حماسی جهان به شمار می‌آید. سرایش و نگارش این گنجینهٔ عظیم، حاصل دست‌کم سی سال رنج، کوشش و پشتکار خستگی‌ناپذیر این سخن‌سرای بزرگ ایرانی است. درون‌مایهٔ این شاهکار ادبی، مجموعه‌ای از اسطوره‌ها، افسانه‌ها و تاریخ ایران از آغاز آفرینش تا یورش اعراب در سدهٔ هفتم میلادی را دربر می‌گیرد. این روایت سترگ در چهار دودمان پادشاهی پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان سامان یافته و به سه بخش اسطوره‌ای (از روزگار کیومرث تا پادشاهی فریدون)، پهلوانی (از خیزش کاوهٔ آهنگر تا مرگ رستم) و تاریخی (از حکومت بهمن و ظهور اسکندر تا گشایش ایران به دست اعراب) تقسیم می‌شود. فردوسی در روزگاری شاهنامه را سرود که زبان دانش و ادب در ایران، زبان عربی بود. او با هدفی بزرگ و آگاهانه، با سرودن این اثر شکوهمند توانست زبان فارسی را زنده، استوار و پایدار سازد. یکی از بن‌مایه‌های مهم فردوسی در نگارش شاهنامه، «شاهنامهٔ ابومنصوری» بود که از مهم‌ترین منابع تاریخی و اسطوره‌ای پیش از او به شمار می‌رفت. شاهنامه تأثیری ژرف بر شکل‌گیری و جهت‌گیری فرهنگ و ادب فارسی داشته و بازتابی سترگ در ادبیات جهان یافته است. شاعران بزرگی همچون گوته و ویکتور هوگو از فردوسی و اثر ماندگار او با ستایش یاد کرده‌اند. این منظومهٔ حماسی عظیم، بزرگ‌ترین کتاب به زبان فارسی است که در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفته، به بیشتر زبان‌های زندهٔ دنیا ترجمه شده و همچنان نماد درخشان هویت ایرانی و جاودانگی زبان پارسی به شمار می‌رود.