کتاب لبخندی به معبر آسمان اثر گروه تحقیقاتی فتح الفتوح، انتشارات شهید کاظمی

پیش از آغاز یکی از عملیات‌ها، تمام فرماندهان لشکر ۲۷ در جلسه‌ای توجیهی حضور داشتند. فرمانده لشکر، محمد کوثری، پشت به دیگران و رو به نقشه ایستاده بود و با دقت منطقه عملیاتی را توضیح می‌داد. محسن در ردیف اول نشسته بود و با تمرکز به سخنان او گوش می‌داد. ناگهان یکی از نیروها از پشت سر، لیوانی آب یخ در یقه محسن ریخت. حاجی مانند کسی که برق گرفته باشد از جا پرید و فریاد زد: «آخ!» سپس بلافاصله برگشت، به سمت فردی که این شوخی را کرده بود نگاه کرد و انگشتش را به نشانه تهدید تکان داد. چند دقیقه بعد، محسن با لبخندی شیطنت‌آمیز لیوانی از پارچ پر از آب یخ برداشت و نیم‌خیز شد تا تلافی کند. در همان لحظه، حاج محمد کوثری که متوجه سر و صدای بچه‌ها و خنده آن‌ها شده بود، برگشت و به پشت سرش نگاهی انداخت. محسن که آماده پاشیدن آب بود، با دیدن حاج محمد ناگهان دستپاچه شد. لیوان را روبه‌روی دهانش گرفت، تمام آب یخ را سر کشید و با صدای بلند گفت: «یا حسین!» صدای خنده فراگیر جمع، فضای سنگر را پر کرد. حاج محمد که از اصل ماجرا بی‌خبر بود، با لبخندی آرام به محسن نگاه کرد و سری تکان داد.