کتاب ویتگنشتاین اثر دیوید پیرس، ترجمه نصرالله زنگویی، انتشارات سروش

فلسفۀ لودویگ یوزف یوهان ویتگنشتاین‌ (۱۸۸۹–۱۹۵۱ م.) حاصل نبوغی شگفت‌انگیز است که در بسیاری از جنبه‌ها با آثار معاصران و پیشینیانش تفاوت دارد. مهم‌ترین نکته دربارۀ اندیشۀ فلسفی او این است که ویتگنشتاین در واقع دو نظام فلسفی متمایز پدید آورد: یکی در «رسالۀ منطقی ـ فلسفی» (۱۹۲۱ م.) و دیگری در «تحقیقات فلسفی» (۱۹۵۳ م.). هرچند میان اندیشه‌های آغازین و متأخر او پیوندهایی قابل‌ردیابی وجود دارد، تفاوت‌های میان این دو دوره آن‌قدر عمیق است که می‌توان زندگی فکری او را به دو مرحلۀ مجزا تقسیم کرد. در آغاز قرن بیستم، فلسفه دیگر مطالعۀ بی‌واسطۀ اندیشه‌ها و عقاید نبود؛ بلکه این مطالعه بیشتر از راه «زبان» انجام می‌گرفت. ویتگنشتاین از پیشگامان این گرایش تازه بود و در گسترش آن، به‌ویژه در دورۀ دوم فعالیت فلسفی خود، نقشی بنیادین ایفا کرد. او همواره درگیر پرسش‌هایی اساسی بود؛ این‌که فلسفه چیست، چه باید باشد و چگونه باید به‌درستی انجام شود. بررسی فلسفۀ ویتگنشتاین تنها به تفاوت آموزه‌های دو دورۀ اندیشه‌اش محدود نمی‌شود، بلکه شامل دگرگونی‌های روش‌شناختی و شیوۀ مواجهۀ او با مسائل نیز هست. دیوید پیرس در این کتاب با دقت به تحلیل همین جنبه‌ها پرداخته و دو چهرۀ متفاوت از تفکر فلسفی ویتگنشتاین را با نگاهی تطبیقی بررسی کرده است.