کتاب من اعتراف می‌کنم اثر محمد رحمانی، انتشارات ایران

کتاب «من اعتراف می‌کنم» روایت زندگی و اعترافات وحید افراخته، از اعضای مرکزی سازمان مجاهدین خلق است. او در خانواده‌ای غیرمذهبی در مشهد بزرگ شد، اما برخلاف فضای خانوادگی، از دوران نوجوانی به جریان‌های مذهبی علاقه‌مند شد و با انجمن حجتیه در مبارزه با بهائیت همکاری کرد. وحید به دلیل هوش و استعداد بالا، در دانشگاه صنعتی آریامهر پذیرفته شد و در همان سال‌ها به عضویت سازمان مجاهدین خلق درآمد. او فعالیت تشکیلاتی خود را از رده‌های پایین آغاز کرد و به‌تدریج وارد عرصه مبارزات جدی و عملیات مسلحانه شد. با گسترش فعالیت‌های سیاسی، زندگی مخفیانه را در پیش گرفت و در چندین عملیات مهم سازمان، از جمله ترور مستشاران آمریکایی، نقش مؤثری ایفا کرد. اما با تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق از اسلام‌گرایی به مارکسیسم، او که به عنوان مسلمانی مؤمن و شهادت‌طلب شناخته می‌شد، به‌طرزی ناگهانی به فردی مارکسیست و خشن تبدیل شد. در آن دوران، به سبب عضویت در حلقه مرکزی سازمان، در حذف اعضایی که مخالف تغییر ایدئولوژی بودند مشارکت کرد و حتی نزدیک‌ترین دوست خود را با شلیک گلوله کشت و سپس جسد او را سوزاند. مدتی بعد به‌طور اتفاقی دستگیر و به ساواک تحویل داده شد. در جریان بازجویی و شکنجه‌های مأموران شاه، به سرعت تسلیم شد و بسیاری از اعضای اصلی و فرعی سازمان را لو داد. او همچنین اطلاعات گسترده‌ای درباره ساختار درونی و شیوه عملکرد تشکیلاتی مجاهدین در اختیار ساواک گذاشت و حتی در بازجویی از دیگر اعضا نیز با مأموران همکاری کرد. با وجود همکاری‌اش با ساواک، به دلیل نقش در عملیات‌های خرابکارانه به اعدام محکوم شد و سرانجام در بهمن‌ماه سال ۱۳۵۴، در ۲۵سالگی تیرباران گردید. کتاب «من اعتراف می‌کنم» با گردآوری اعترافات وحید افراخته، بازجویی‌های اعضای دیگر سازمان و مجموعه‌ای از اسناد رسمی، در حدود ۹۰۰ صفحه تصویری کامل و مستند از سازمان مجاهدین خلق ارائه می‌دهد. این اثر به‌روشنی نشان می‌دهد که چرا و چگونه این سازمان دست به تغییر ایدئولوژی زد و مأموریت‌های مسلحانه‌اش با چه هدف و بر اساس چه شیوه‌هایی انجام می‌شد. بخشی از متن کتاب: در فرهنگ سیاسی معاصر به بیرون راندن ناسازگاران و مسأله‌داران یک حزب سیاسی یا دولت و یا ارگانی دیگر تصفیه گفته می‌شود. کاربرد بیشتر این اصطلاح، به خصوص با اضافه کلمۀ «تشکیلاتی» مربوط به سازمان‌ها و احزابی می‌شود که به طور عام بر خطوط مارکسیستی، لنینیستی و به طور خاص بر مشی استالینیستی مبتنی باشند. سازمان مجاهدین خلق ایران از برجسته‌ترین جریان‌ها و ساختارهایی محسوب می‌شود که حذف و «تصفیه» را جزء اصول سازمانی خود قرار داده و آن را تحت هر شرایطی جامه عمل پوشانده است. در این تشکیلات در دوران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، وقتی فردی به تشخیص مسئول خود و رده‌های بالا از اصول ایدئولوژیک و سیاسی و تشکیلاتی سرباز می‌زد و برخوردهای متداول نیز قادر به اقناع وی نبود، مراتب تصفیه تشکیلاتی روی او اعمال می‌گشت. در وهله نخست مسئولیت‌هایش گرفته و برای اصلاح نقاط ضعفش به کارگری اعزام می‌شد و در مرحله بعد از تشکیلات اخراج و در صورت لزوم حذف می‌شد. مرحله حاد «تصفیه تشکیلاتی» «قتل»، «تصفیه خونین یا تصفیه فیزیکی» نام دارد. افراخته در میان اعترافات خود به چندین مورد از قتل‌های اعضای خودی اشاره می‌کند که برخی از آن‌ها در طبقه خونین جای می‌گیرد.