کتاب وسعت یا عمق اثر دیوید اپستین، ترجمه عرفانه محبی جهرمی، انتشارات ترجمان

بسیاری از متخصصان بر این باورند که هر فردی برای کسب یک مهارت، یادگیری نوازندگی یا پیشرفت در هر زمینه‌ای باید از همان ابتدا دست‌به‌کار شود، با تمرکز شدید تمرین کند و بیشترین زمان ممکن را صرف یادگیری دقیق نماید. در نگاه سنتی، اگر در آغاز مسیر تعلل کنید یا دیر شروع کنید، هرگز به پای کسانی که زودتر آغاز کرده‌اند نخواهید رسید. اما بررسی‌های عمیق‌تر درباره عملکرد افراد موفق در جهان — از ورزشکاران حرفه‌ای گرفته تا برندگان جایزه نوبل — نشان می‌دهد که «تخصص زودهنگام» بیشتر یک استثناست تا یک قاعده. «دیوید اپستین» در پژوهشی گسترده درباره قهرمانان ورزشی، هنرمندان، موسیقی‌دانان، مخترعان و دانشمندان موفق، دریافت که در بسیاری از حوزه‌ها، به‌ویژه زمینه‌های پیچیده و غیرقابل‌پیش‌بینی، «کلی‌گراها» یا همان «جنرالیست‌ها» موفق‌تر از متخصصان عمل می‌کنند. این افراد معمولاً مسیر حرفه‌ای خود را دیرتر می‌یابند، از شاخه‌ای به شاخه‌ای دیگر می‌پرند و به جای متمرکز شدن تنها بر یک حوزه، دنیای تجربه‌های متنوع را تجربه می‌کنند. آن‌ها خلاق‌تر و چابک‌ترند و در برقراری ارتباط نیز از همتایان متخصص خود تواناتر ظاهر می‌شوند. نتایج این پژوهش در کتاب «گستره – عمق یا وسعت؟» به قلم «دیوید اپستین» آمده است؛ اثری دقیق، جذاب و اندیشه‌برانگیز که پرونده‌ای قانع‌کننده از ارزش «تجربه‌ی گسترده» ارائه می‌دهد. اپستین در این کتاب نشان می‌دهد که گاه رد شدن و شکست، بهترین مسیر یادگیری است؛ چراکه هر بار عدم موفقیت، گامی است به سوی شناخت بهتر خویش. کسانی که در طول مسیر کاری خود از شغل‌های گوناگون استعفا داده‌اند، در نهایت شغلی رضایت‌بخش‌تر و هماهنگ‌تر با روحیات خود می‌یابند. همچنین مؤثرترین مخترعان جهان، به‌جای عمیق شدن تنها در یک رشته، میان حوزه‌های گوناگون پیوند ایجاد می‌کنند و از تعامل میان دانش‌ها، نوآوری می‌سازند. در پایان، اپستین در «گستره – عمق یا وسعت؟» نتیجه می‌گیرد که افرادی که دیدگاه وسیع‌تری دارند و تجربه‌ها و چشم‌اندازهای متنوع را با آغوش باز می‌پذیرند، در طول زمان به شکلی چشمگیر رشد کرده و بیش از پیش پیشرفت می‌کنند.