کتاب صهیونیسم در عصر دیکتاتورها اثر لنی برنر، ترجمه زهرا مرادی نسب، انتشارات ساقی

صهیونیسم نوعی ایدئولوژی است که تاریخچه آن، همچون دیگر گرایش‌های سیاسی، باید به‌طور دقیق مورد نقد و بررسی قرار گیرد. این ایدئولوژی، نه در زمان‌های گذشته و نه در دوران معاصر، هرگز با دین یهود یا با مردم یهود هم‌زمان و هم‌مکان گسترش نیافته است. بیشتر قربانیان یهودی دوران هیتلر، صهیونیست نبودند. در واقع، اکثریت یهودیان، به‌ویژه یهودیان لهستانی، پیش از وقوع فاجعه هولوکاست، صهیونیسم را رد کردند و در سپتامبر سال ۱۹۳۹ میلادی انزجار خود را از سیاست‌های مناخیم بگین آشکارا ابراز داشتند. بگین یکی از رهبران جنبش «تجدیدنظرطلب صهیونیستی» در ورشو، پایتخت لهستان، به‌شمار می‌رفت. نویسنده کتاب حاضر – که خود یهودی‌ای مخالف صهیونیسم است – همواره کوشیده است تا مفهوم «ضد صهیونیسم» را هم‌معنا با «ضد سامی‌گری» یا «خودبیزاری یهودی» معرفی کند. با این حال، باید تأکید کرد که هرگونه تلاش برای یکسان‌انگاری یهودیان و صهیونیست‌ها و در نتیجه حمله به یهودیان، اقدامی ناپسند، مجرمانه و موجب انزجار عمومی است. از این رو، هیچ شباهتی میان مبارزه با صهیونیسم و دشمنی با یهودیان یا دین یهود وجود ندارد. صهیونیسم از ایجاد ترس دائمی درباره احتمال وقوع هولوکاستی دیگر سود می‌برد؛ هراسی که بقای این ایدئولوژی را تأمین می‌کند. در مقابل، مردم فلسطین همواره از حمایت استوار و انسانی یهودیان ترقی‌خواه، اعم از مذهبی و غیرمذهبی، قدردان بوده‌اند. از جمله این چهره‌های حامی می‌توان به خانم روت بلاو، المر برگر، موشه منوهین، اسرائیل شاهاک، فلیسیا لانگر و لئا تسمل اشاره کرد. ملیت، باورهای دینی یا گرایش‌های اجتماعی، چه در اسرائیل و چه در دیگر کشورها، نباید موجب تزلزل در اراده یهودیانی شود که در کنار ملت فلسطین برای رفع تبعیض نژادی و بی‌عدالتی مبارزه می‌کنند. با اطمینان می‌توان گفت که بدون اتحاد پایدار و جدایی‌ناپذیر میان اعراب و یهودیان ترقی‌خواه، پیروزی بر صهیونیسم نه‌تنها دشوار، بلکه ناممکن خواهد بود. کتاب «صهیونیسم در عصر دیکتاتور» در بیست‌وشش فصل تدوین شده است. از جمله فصل‌های مهم آن می‌توان به «ناکامی برای نجات در زمان جنگ»، «مهاجرت غیرقانونی»، «صهیونیسم در هولوکاست لهستان»، «ناکامی صهیونیسم در مبارزه با نازیسم»، «سازمان جهانی صهیونیسم و فاشیسم ایتالیایی» و «کنگره جهانی یهود» اشاره کرد.