کتاب مهمان‌گاه اثر زهره ترابی، انتشارات اطراف

وقتی میرزا محمدتقی مامقانی در شرح میدان رفتن علی‌اکبر نوشت: «من ز بهر دادن جان می‌روم / سوی مهمان‌گاه جانان می‌روم»، به‌احتمال، با افزودن پسوند «گاه» می‌خواست نامی برای مکان بسازد. اما اگر همین محمدتقی، متخلص به نیر تبریزی، در سحرگاهی از سال ۱۲۷۱، «گاه» را نه به‌عنوان مکان، بلکه به معنای زمان در نظر گرفته باشد، تصویر «مهمان‌گاه» در شعر او رنگ و بویی تکان‌دهنده‌تر می‌یابد؛ گویی نه فقط جایی، که وقتی است: موسم مهمان، مقام مهمان، زمان وعده. وقت حسین. همان وقتی که با هم وعده داشتند. «گاه» پسوندی است میان زمان و مکان؛ در عاشورا، این دو درهم تنیده‌اند، تا جایی که نمی‌دانیم واقعه در بُعد زمان رخ داده یا در گستره‌ی مکان. چقدر این سرگردانی دقیق است؛ پسوندی میان دو ساحت، برای محرم، که هیچ‌گاه روشن نیست آیا چون زمان در حرکت به سوی ما آمده یا چون مکانی است که ما به آن رسیده‌ایم. «مهمان‌گاه» روایت همین «گاه» غریب است در زندگی امروز ایران؛ روایتی از پانزده نویسنده که هر یک عاشورایی را به یاد آورده‌اند؛ عاشورایی که از کنارشان گذشته، یا در جانشان مانده است. نوشته‌هایی از دریافت‌ها و خاطرات محرم‌های دور و نزدیک، و از اندوه هر ساله‌ای که در کوچه‌ها و خانه‌های این سرزمین تکرار می‌شود. کتاب «مهمان‌گاه» یکی از مجموعه آثار عاشورایی نشر اطراف است؛ در کنار کتاب‌های «رهیده»، «کآشوب»، «رست‌خیز» و «زان‌تشنگان» که هر کدام روایتی تازه و امروزی از محرم و مردم این روزگار ارائه می‌دهند.