کتاب ابوریحان بیرونی اثر حمید عبداللهیان، انتشارات میچکا

من نامی‌ام؛ کسی که از کتاب و هرچه بوی درس و مشق می‌دهد، بیزار است. معلم‌ها همیشه از مشاهیر و بزرگان گذشته سخن می‌گفتند و مدام آن‌ها را به رخ ما می‌کشیدند. آن‌قدر تکرار کردند که خسته و کلافه شدم. بالاخره تصمیم گرفتم خودم دست‌به‌کار شوم؛ آستین‌ها را بالا زدم و رفتم سراغ همین چهره‌های خسته‌کننده‌ای که از صبح تا شب نامشان را می‌شنیدیم. چشمتان روز بد نبیند! آن‌قدر کتاب خواندم که دیگر از بوی کاغذ هم سرم گیج می‌رفت، اما نتیجه‌اش شد همین کتابی که در دست دارید. یکی از کسانی که حسابی سرم را گرم کرد، ابوریحان بیرونی بود. ابوریحان، برادر ابوتره و ابوجعفری و فرزند آقای بیرونی به‌حساب می‌آمد. او در «بیرون» به دنیا آمد و بعدها به «درون» رفت؛ همان‌جایی که ذهنش پر از ستاره و عدد و رازهای آسمان شد. بیرونی دانشمندی خفن و کنجکاو بود که همیشه سر به هوا راه می‌رفت و به آسمان خیره می‌شد؛ چند باری هم نزدیک بود از بام پایین بیفتد! سلطان محمود غزنوی زورکی او را با خود به غزنین و سپس به هندوستان برد. ابوریحان در طول عمرش حدود ۱۴۶ کتاب نوشت؛ کتاب‌هایی که هیچ‌کدامش ناقابل نبود. او شعاع زمین را اندازه گرفت، وزن مخصوص مواد را محاسبه کرد و دوستی نزدیکی با ابن‌سینا داشت. و البته، ماجراهایش هنوز ادامه دارد...