کتاب چیزهایی که ای‌کاش به مادرم گفته بودم اثر جیمز پترسون و سوزان پترسون، ترجمه مهناز مهری، انتشارات کانیار

مادر و دختری در تعطیلاتی به‌یادماندنی در پاریس، رازها و امیدهای یک عمر را مرور و بازمی‌گشایند؛ تجربه‌ای پر از احساس، با پیچ‌وتاب غافلگیرکننده‌ای از جنس روایت پترسون در پایان. هر دختر صدای خاص خود را دارد، سبکی منحصربه‌فرد و رازهایی که تنها خودش می‌داند. لوری، هنرمندی ماجراجو و جویای تجربه‌های تازه است؛ او با کیف بژ کهنه‌اش به دور دنیا سفر می‌کند و خاطرات را در ذهنش جمع‌آوری می‌نماید. هر مادر نیز صدای متفاوت و سبکی بی‌همتا دارد. «دکتر لیز»، مادر لوری، زنی کمال‌گراست که با مجموعه‌ای از چمدان‌های هماهنگ و منظم، جهان را در نظم و برنامه‌ریزی خود می‌بیند. وقتی لوری تصمیم می‌گیرد مادرش را با یک تعطیلات رؤیایی در پاریس غافلگیر کند، جرقه‌ای از درخشش و شگفتی در چشمان مادرش پدیدار می‌شود. از همین‌جا، داستانِ «چیزهایی که آرزو می‌کردم به مادرم بگویم» آغاز می‌گردد — روایتی تأثیرگذار از عشق، کشف، و ارتباط میان مادر و دختر. شما آرزو خواهید کرد که این رمان هیچ‌گاه به پایان نرسد.