کتاب دروازه سرنوشت اثر آگاتا کریستی، ترجمه فائزه اسکندری، انتشارات هرمس

رمان «دروازه سرنوشت» آخرین اثر آگاتا کریستی است که در سال ۱۳۵۲ (۱۹۷۳ میلادی) منتشر شد و ماجراجویی نهایی زوج کارآگاهی محبوب او، تامی و تاپِنس برسفورد، را روایت می‌کند. برخلاف بسیاری از آثار پیشین کریستی، این کتاب لحنی آرام، تأمل‌برانگیز و درون‌نگر دارد و به مفاهیمی چون حافظه، رازهای پنهان و گذر بی‌امان زمان می‌پردازد. در دنیایی که هرکول پوآرو و دوشیزه مارپل بر صحنه داستان‌های جنایی کریستی حکمرانی می‌کنند، تامی و تاپِنس با روحیه همکاری، شوخ‌طبعی و ماجراجویی مشترک‌شان، جذابیتی متفاوت و جایگاهی ویژه در میان آثار او یافته‌اند. این دو اکنون دوران بازنشستگی خود را در خانه‌ای آرام در حومه انگلستان می‌گذرانند، اما آرامش‌شان چندان دوام نمی‌آورد. تاپِنس در میان کتاب‌های قدیمی، پیامی رمزآلود در دل یکی از رمان‌ها پیدا می‌کند: «مری جردن به مرگ طبیعی نمرده است.» همین جمله کوتاه، آغازی می‌شود بر ماجرایی تازه و رازآلود. کنجکاوی تاپِنس او و تامی را وارد تحقیقی ناخواسته می‌کند؛ تحقیقی که به‌زودی روشن می‌سازد خانه جدیدشان با رویدادهایی از دوران جنگ جهانی اول در ارتباط است. راز به‌ظاهر ساده به‌تدریج پرده از دنیایی پنهان از جاسوسی، خیانت و قتل برمی‌دارد و گذشته‌ای تاریک را به زمان حال پیوند می‌زند. تامی و تاپِنس باید پیش از آن‌که حقیقت فاجعه تازه‌ای رقم بزند، با ذکاوت و عزم همیشگی‌شان، قطعات پراکنده این معما را کنار هم بگذارند. آگاتا کریستی در «دروازه سرنوشت» بیش از هر زمان دیگر به مضامینی چون پیری، خاطره و تأثیرات ماندگار گذشته می‌پردازد. او نشان می‌دهد که چگونه اسرار مدفون تاریخ، حتی پس از گذشت دهه‌ها، همچنان بر زندگی انسان‌ها سایه می‌افکنند. همانند بسیاری از رمان‌های او، موضوعاتی چون جاسوسی، دسیسه و پیچیدگی‌های دوران جنگ، فضای این رمان را سرشار از تعلیق و هیجان ساخته‌اند. «دروازه سرنوشت» نه‌تنها وداعی احساسی و نوستالژیک با تامی و تاپِنس است، بلکه به‌نوعی پایان مسیر حرفه‌ای آگاتا کریستی به‌عنوان خالق دنیای جنایی مدرن نیز به‌شمار می‌آید. هرچند این اثر ممکن است از پیچیدگی و انسجام شاهکارهای پیشین او برخوردار نباشد، اما بازتابی عمیق از گذر زمان، سایه‌های تاریخ و آن حس جست‌وجوی همیشگی حقیقت است که روح آثار کریستی را زنده نگاه می‌دارد. برای دوستداران وفادار او، «دروازه سرنوشت» خواندنی است تلخ، اما ضروری و ماندگار.