کتاب کلاین و واگنر اثر هرمان هسه، ترجمه علی اصغر حداد، انتشارات ماهی

کلاین و واگنر داستانی است که زندگی فردریش کلاین، کارمند میانسالی را روایت می‌کند که پس از اختلاس از کارفرمایش، به ایتالیا می‌گریزد. با این حال، او یک مجرم عادی نیست، بلکه بورژوایی ازخودبیگانه و رنج‌دیده است که در پی آرامش روحی و خودشکوفایی به سفر می‌رود. کلاین در حین تأمل بر سرنوشت خویش درمی‌یابد که انگیزه اصلی‌اش نه پول یا قدرت، بلکه اجبار درونی برای کشتن همسر و فرزندانش بوده است. او تنها با گسستن کامل از زندگی گذشته‌اش توانسته از این فاجعه جلوگیری کند. این کشمکش درونی با نام واگنر پیوند می‌یابد؛ هم به آهنگساز بزرگ آلمانی اشاره دارد و هم به آموزگار واقعی‌ای که در سپتامبر ۱۹۱۳ همسر و فرزندانش را به قتل رسانده بود. با وجود این گریختن، کلاین قادر نیست از درد روحی خویش رهایی یابد. او به جای احساس آزادی، خود را اسیر افکار بیمارگونه می‌بیند و ذهنش را چونان کالایدوسکوپی می‌پندارد که تصاویر متغیر آن به دست نیرویی بیگانه هدایت می‌شود. وسوسه خودکشی بارها در طول روایت به سراغش می‌آید و او را به مرز نابودی می‌کشاند. در این شرایط تیره، کلاین با ترسینا، زن جوان و بلوندی که در محافل هنری محلی رفت‌وآمد دارد، روبه‌رو می‌شود. رابطه میان آن دو پیچیده و دوسویه است؛ او به شکلی روزافزون به ترسینا جذب می‌شود، زیرا در وجودش نشانه‌ای از سرزندگی و پیوند با جنبه زنانه و جاودانه زندگی می‌بیند. اما همین‌که ترسینا از گذشته او می‌پرسد، کلاین از پاسخ‌گویی مستقیم طفره می‌رود و پرده‌ای میان خود و او می‌کشد. از مهم‌ترین ویژگی‌های رمان کلاین و واگنر، شباهت‌های چشمگیر زندگی‌نامه‌ای آن با زندگی نویسنده‌اش، هرمان هسه، است. در سال ۱۹۱۹ همسر نخست هسه، میا، به‌عنوان بیمار روانی تشخیص داده شد و او هنوز در تصمیم‌گیری برای طلاق تردید داشت. افزون بر این، هسه زیر فشار مسئولیت بزرگ کردن سه پسرش، برونو، هاینر و مارتین، احساس خفگی می‌کرد. در همان بهار، او سرانجام تسلیم میل درونی به فرار شد، شهر برن را ترک کرد، به تیچینو رفت و در دهکده کوهستانی مونتانیولا اقامت گزید؛ جایی که نگارش این داستان تلخ و الهام‌گرفته از زندگی شخصی‌اش را آغاز کرد.