کتاب بزرگترین زندان زمین اثر ایلان پاپه، ترجمه مهدی خانعلی زاده، انتشارات کتابستان معرفت

کتاب «بزرگ‌ترین زندان زمین» با عنوان فرعی «پیشینه‌ای از سرزمین‌های اشغالی» اثر ایلان پاپه، اثری تاریخی و پژوهشی درباره اشغال فلسطین به‌دست رژیم صهیونیستی است. ایلان پاپه، تاریخ‌نگار برجسته اسرائیلی، با استفاده از اسناد بایگانی‌شده‌ای که از طبقه‌بندی محرمانه خارج شده‌اند، گزارش‌های سازمان‌های غیردولتی و شهادت شاهدان عینی، تصویری دقیق و تحلیلی از سازوکارها و پیامدهای اشغال سرزمین‌های فلسطینی ارائه می‌دهد. نتیجه این تحقیقات گسترده در قالب کتاب «بزرگ‌ترین زندان زمین» منتشر شده است. پاپه در آغاز کتاب، پیش‌زمینه تاریخی و جغرافیایی فلسطین را شرح می‌دهد و ریشه‌های مناقشه میان اسرائیل و فلسطین را تا اوایل قرن بیستم دنبال می‌کند. او توضیح می‌دهد که اشغال کرانه باختری و نوار غزه در سال ۱۳۴۶ (۱۹۶۷ میلادی) پس از جنگ شش‌روزه آغاز شد و در طی دهه‌ها ابعاد مختلفی یافت و گسترده‌تر شد. یکی از محورهای اصلی کتاب، مفهوم «بوروکراسی شرارت» است؛ اصطلاحی که پاپه برای توصیف نظام‌های پیچیده اداری و حقوقی به کار می‌برد که با هدف کنترل کامل بر زندگی روزمره فلسطینیان شکل گرفته‌اند. به گفته او، این نظام‌های بوروکراتیک برای مدیریت همه جنبه‌های زندگی مردم فلسطین طراحی شده‌اند؛ از جابه‌جایی و اشتغال گرفته تا آموزش و خدمات درمانی. پاپه در ادامه به ایجاد دادگاه‌های نظامی، استفاده گسترده از بازداشت‌های اداری و وضع قوانین محدودکننده‌ای می‌پردازد که آزادی‌ها و حقوق اساسی فلسطینی‌ها را به‌شدت محدود می‌کنند. کتاب «بزرگ‌ترین زندان زمین» همچنین نقش نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) را در استمرار اشغالگری و حفظ کنترل نظامی بررسی می‌کند؛ از بستن جاده‌ها و برقراری ایست‌های بازرسی گرفته تا دستگیری‌های گروهی و بازرسی مکرر خانه‌ها. پاپه پس از تحلیل ابعاد مختلف اشغال، به مشکلات اقتصادی، فروپاشی روابط اجتماعی و آسیب‌های روانی ناشی از زندگی در شرایط اشغال اشاره می‌کند و این معضلات را از پیامدهای مستقیم سیاست‌های اسرائیل می‌داند. او سپس به بررسی تأثیرات انتقال اجباری جمعیت، گسترش شهرک‌سازی‌های اسرائیلی و احداث دیوار جدایی می‌پردازد؛ دیواری که به باور او، کرانه باختری را به «زندان باز» تبدیل کرده است. در فصول پایانی، پاپه ضمن تحلیل آینده مناقشه اسرائیل و فلسطین، به تردیدهای خود درباره تحقق راه‌حل «دو دولت مستقل» اشاره می‌کند و به جای آن از ایجاد یک کشور دموکراتیک واحد دفاع می‌کند؛ کشوری که در آن، فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها بتوانند با حقوق برابر در کنار یکدیگر زندگی کنند.