کتاب رضاخان و توسعه ایران اثر سیدحسین فلاح زاده، انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

رضا پهلوی (۲۴ اسفند ۱۲۵۶ تا ۴ مرداد ۱۳۲۳)، که بیشتر با عنوان رضاشاه شناخته می‌شود و به‌صورت رسمی با لقب «اعلی‌حضرت همایونی، شاهنشاه» خطاب می‌گردید، بنیان‌گذار دودمان پهلوی و یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ معاصر ایران بود. او از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ بر تخت پادشاهی ایران تکیه زد. پیش از آن، در فاصله سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۴، وزارت جنگ را بر عهده داشت و هم‌زمان از ۱۳۰۲ تا ۱۳۰۴ نیز سمت نخست‌وزیری ایران را عهده‌دار بود. رضاشاه که در مقطعی برای برپایی نظام جمهوری تلاش کرد اما در این مسیر ناکام ماند، پس از پایان دوران قاجار به پادشاهی رسید. با اشغال ایران توسط نیروهای متفقین در سال ۱۳۲۰ خورشیدی، او ناچار به استعفا شد و سلطنت را به فرزندش، محمدرضا پهلوی، واگذار کرد. در دوران زمامداری رضاشاه، چه در جایگاه پادشاه و چه در سمت نخست‌وزیر و وزیر جنگ، اقدامات گسترده‌ای در جهت نوسازی و اصلاح ساختار کشور انجام شد. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: - حفظ تمامیت ارضی ایران و تثبیت حاکمیت ملی - احداث راه‌آهن سراسری ایران از دریای خزر تا خلیج فارس - توسعه گسترده راه‌سازی در سراسر کشور - ساخت جاده مخصوص پهلوی (خیابان ولی‌عصر کنونی تهران) - متحدالشکل کردن پوشش مردان و جایگزینی دستار و فینه با کلاه پهلوی، همچنین اجباری کردن پوشیدن کت‌وشلوار و کفش مردانه به جای لباس‌های سنتی در سال ۱۳۰۳ خورشیدی، در دوران نخست‌وزیری او - اجرای سیاست کشف حجاب اجباری، که شامل کنار گذاشتن پیچه و روبند و تغییر لباس زنان به سبک فرنگی بود - تدوین و تصویب نخستین قانون مدنی ایران - بنیان‌گذاری نهاد ثبت اسناد رسمی کشور - الزامی کردن انتخاب نام خانوادگی و صدور شناسنامه برای شهروندان - لغو کاپیتولاسیون، که از نتایج معاهده ترکمانچای بود این کتاب می‌کوشد با معرفی و تحلیل اقدامات رضاشاه در حوزه‌های گوناگون، نسبت آن‌ها را با مفهوم توسعه بسنجند و با بررسی انواع دیدگاه‌ها و رویکردهای موجود نسبت به توسعه، نوع نگرش و شیوه اتخاذ‌شده در دوران پهلوی اول را به‌صورت دقیق و تحلیلی مورد بررسی قرار دهد.