کتاب درس و آوازخوان طاس اثر اوژن یونسکو، ترجمه داریوش مهرجویی، انتشارات هرمس

نمایشنامه‌ی «آوازخوان طاس» با خانواده‌ی اسمیت آغاز می‌شود؛ خانواده‌ای که در اتاق نشیمن نشسته‌اند و بی‌هدف و پراکنده درباره‌ی همه‌چیز و درعین‌حال هیچ‌چیز گفت‌وگو می‌کنند. در این میان، خانم اسمیت ماجرای رویدادهایی را برای شوهرش بازگو می‌کند که در عصر خاصی اتفاق افتاده‌اند، در حالی‌که خودِ او و همسرش هر دو در همان زمان در آن مکان حضور داشتند. گفت‌وگو به‌تدریج به خانواده‌ای دیگر می‌رسد؛ خانواده‌ای عجیب که تمام اعضایش بابی واتسون نام دارند. خانواده‌ی اسمیت مدام میان یادآوری و فراموشیِ سرنوشتِ هر یک از اعضای این خانواده در نوسان هستند و نمی‌دانند که بابی واتسون واقعاً زنده است یا مرده. اوژن یونسکو، پیشگام برجسته‌ی «تئاتر ابزورد» و از پایه‌گذاران مهم نمایش مدرن، نگارش نخستین نمایشنامه‌ی خود، «آوازخوان طاس»، را تا سال ۱۹۵۰ به تعویق انداخت. او در گذر زمان به یکی از استادان بی‌چون‌وچرای نمایشنامه‌نویسی مدرن بدل شد و سبک نگارش خاص و طنز گزنده‌ی او فضایی خلق کرد که در آن، آثارش همزمان خنده‌دار، تراژیک و ژرف به نظر می‌رسند. یونسکو در توصیف ماهیت تئاتر چنین می‌گوید که تئاتر، ادبیات صرف نیست، بلکه جوهری دارد که نمی‌توان آن را از راه دیگری بیان کرد؛ هنری مستقل، زنده و غیرقابل‌جایگزین که فقط بر صحنه، معنا و حیات واقعی خود را آشکار می‌سازد.