کتاب مبانی نور و رنگ اثر مریم قشلاقی، انتشارات سروش

نور در حقیقت شکلی از انرژی است؛ یا به بیان دیگر، نوعی تابش و تشعشع از امواج الکترومغناطیسی با طول‌موج‌هایی که چشم انسان توانایی دیدن آن‌ها را دارد. بخش بسیار کوچکی از این امواج الکترومغناطیسی، در محدوده‌ی نور مرئی قرار می‌گیرد و به‌صورت طبیعی در اطراف ما وجود دارد. روشن‌ترین و در دسترس‌ترین نمونه‌های نور طبیعی، خورشید و ستاره‌ها هستند که بخش بزرگي از انرژی نوری مورد نیاز زمین را تأمین می‌کنند. در گذشته، دانشمندان بر این باور بودند که الکتریسیته و مغناطیس، دو نیروی کاملاً مجزا و مستقل از یکدیگرند. اما در سال ۱۸۷۳ میلادی، دانشمند برجسته‌ی اسکاتلندی، جیمز کلارک ماکسول، که امروزه یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ علم شناخته می‌شود، نظریه‌ای یکپارچه از میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی ارائه داد. او با ترکیب این دو مفهوم، پایه‌گذار نظریه‌ی الکترومغناطیس مدرن شد و نشان داد که نور نیز شکلی از موج الکترومغناطیسی است. به طور خلاصه می‌توان گفت: - نیروی کششی و رانشی میان بارهای الکتریکی با مربع فاصله‌ی میان آن‌ها نسبت عکس دارد. - قطب‌های مغناطیسی همیشه به صورت جفت وجود دارند و یکدیگر را جذب یا دفع می‌کنند؛ درست همانند قطب‌های الکتریکی، که قانون مشابهی در مورد آن‌ها نیز برقرار است. به این ترتیب، نظریه‌ی ماکسول دریچه‌ای تازه به درک ما از ماهیت نور، انرژی و نیروهای بنیادی طبیعت گشود و زیربنای بسیاری از فناوری‌های امروزی را شکل داد.