کتاب حرفه من، مدیر فیلمبرداری اثر پیتر اتدگوئی، ترجمه نازنین مفخم، انتشارات نشر گویا

مدیران فیلمبرداری در تاریخ سینما همواره نقشی بنیادین و تعیین‌کننده داشته‌اند. سهم این هنرمندان در شکل‌گیری و ارتقای کیفیت هنری بسیاری از آثار ماندگار سینما، گاه حتی بیش از نقش کارگردانان بوده است. در بسیاری از شاهکارهای تاریخ سینما، همکاری هماهنگ میان کارگردان و مدیر فیلمبرداری، عامل اصلی درخشش و ماندگاری آن آثار به شمار می‌رود. در سینمای کلاسیک آمریکا، نام‌هایی چون «ارنست هالر» و «گرگ تولند» درخشان‌اند؛ در سینمای ایتالیا از دهه‌های چهل تا هشتاد میلادی، چهره‌هایی چون «جوزپه روتونو»، «اوبالدو آراتا»، «جانی دی ونانتزو» و «ویتوریو استورارو» حضور دارند؛ در موج نوی سینمای فرانسه، «رائول کوتار»؛ در موج نوی آلمان و سینمای مستقل آمریکا، «مایکل بالهاوس» و «رابی مولر»؛ و در دوران معاصر، شاید برجسته‌ترین چهره این حوزه، «امانوئل لوبزکی» باشد که با فیلمبرداری‌های چشم‌گیر خود در آثار «ترنس مالیک»، «الخاندرو گونسالس اینیاریتو» و «آلفونسو کوارن»، و دریافت پی‌درپی جوایز اسکار، به شهرتی جهانی دست یافت. این نام‌ها و بسیاری دیگر، به تصویر در سینما هویتی زیباشناسانه و انسانی بخشیده‌اند که بدون حضور آنان، تحقق‌پذیر نبود. تصور شکوه نماهای «بربادرفته» بدون «ارنست هالر»، زیبایی مسحورکننده‌ی «یوزپلنگ» بدون نبوغ «جوزپه روتونو»، ترکیب آوانگاردیسم و عظمت لانگ و گدار در «تحقیر» بدون نگاه بصری «رائول کوتار»، یا هندسه‌ی دقیق پلان‌ها در «رولت چینی» بدون درایت «مایکل بالهاوس»، ناممکن است. همچنین درک مفهوم نور و سایه و تجلی طبیعت نور در «پاریس، تگزاس»، «مرد مرده» و «شکستن امواج» بدون حساسیت هنری «رابی مولر» یا فهم فلسفه‌ی تصویری پلان‌های «درخت زندگی» بدون نگاه عمیق «امانوئل لوبزکی» ممکن نبود. کتاب «حرفه‌ی من، مدیر فیلمبرداری» مجموعه‌ای ارزشمند از گفت‌وگوها با این نخبگان است؛ کسانی که اغلب در سایه‌ی نام کارگردانان بزرگ قرار گرفته‌اند و کمتر شناخته شده‌اند. مطالعه‌ی این گفت‌وگوها نه‌تنها ما را با مهارت و بینش حرفه‌ای مدیران فیلمبرداری آشنا می‌کند، بلکه دریچه‌ای به انگاره‌های فلسفی و زیباشناسانه‌ی آنان می‌گشاید. این کتاب، در واقع کلاس درسی ممتاز برای هر فیلمبردار جوان به شمار می‌رود؛ فرصتی برای درک این حقیقت که فیلمبرداری تنها یک کار فنی نیست. فیلمبردار سینما باید بتواند سینما را به‌عنوان فرمی برای اندیشیدن و آفرینش هنری درک کرده و در مسیر گسترش زبان بصری آن گام بردارد.