کتاب آیا قیام کردن بی‌فایده است؟ اثر میشل فوکو، ترجمه نیکو سرخوش، انتشارات نشر نی

اخلاقیات نظری من «پاداستراتژیک» است؛ یعنی احترام‌گذاشتن به هنگام ظهور یک تکینگی و سازش‌ناپذیربودن هنگامی که قدرت، امر عام و جهان‌شمول را زیر پا می‌گذارد. این انتخاب در ظاهر ساده، اما در عمل دشوار است؛ زیرا باید همواره اندکی در ژرفای تاریخ منتظر آن رویدادی بود که نظم تاریخی را برهم می‌زند و آن را دگرگون می‌کند، و نیز باید اندکی در پس سیاست هوشیار ماند نسبت به آن چیزی که می‌بایست سیاست را بی‌قیدوشرط محدود کند. به‌طور کلی، این کار من است؛ من نه نخستین کسی هستم که چنین می‌کند و نه تنها فردی که این مسیر را برگزیده است، اما این راه را آگاهانه انتخاب کرده‌ام. کتاب «آیا قیام‌کردن بی‌فایده است؟» از دو مجموعه تشکیل شده است. بخش نخست شامل کوته‌نوشت‌ها و گفت‌وگوهایی است که مستقیماً با انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران در ارتباط بوده و در همان دوران پرالتهاب انجام گرفته‌اند. بخش دوم شامل یک کوته‌نوشت با عنوان «در باب نوعی اخلاق ناخرسندی» و دو درس‌گفتار با نام‌های «روشن‌نگری چیست؟» و «انقلاب چیست؟» است. هرچند این دو درس‌گفتار به‌طور مستقیم به مسئله‌ی انقلاب ایران نمی‌پردازند، اما در مضمون و اندیشه بی‌ارتباط با آن نیز نیستند.